ซี่โครงซ้ายร้องก่อนตาจะเปิด

ธีร์ตื่นกับเหล็กเย็นที่กดหลัง กลิ่นไม่ใช่ธูปสำนัก ไม่ใช่ลมทะเลสาบ ขมแดง ปนสนิม ปนความหวานที่ลิ้นยังจำได้ ทั้งที่ไม่มีหน้าใครให้จำ

เขาลืมตา

กรงเหล็กดำ ซี่หนาเท่าข้อมือ โคมแดงห้อยเป็นแถวจากเพดานหิน แสงไม่ขาวสักดวง บัลลังก์หนามดำอยู่ปลายโถง ชายบนนั้นผิวซีดจนแสงโคมย้อมไม่ติด ผมยาวสยายใต้เม็ดมงกุฎดำเงิน ชุดดำปกสูงด้านในบุแดง

ยิ้มบาง เหมือนของที่สั่งมาถึงมือพอดี

มู่เยี่ยน

ธีร์ลุกไม่สวย เข่าชนหิน ฝ่ามือช้ำจับซี่กรงไว้ไม่ให้ล้ม แขนซ้ายเป็นรอยฟกใหม่ เสื้อจากห้องข้างตำหนักขาดที่ไหล่ เข็มขัดหนังจากกองถ่ายยังรัดเอว ตะขอเหล็กของสลิงกดสะโพกอยู่เงียบ ๆ

เขาจ้องออกไป ผมสั้นยุ่งติดเหงื่อ ไม่มีผมยาวให้มารราชคนนี้สับสนว่าเป็นศิษย์

"คุณ"

เสียงแหบ "พาผมมาทำไม"

มู่เยี่ยนไม่ลุก

"กายไร้ราก" เขาเอ่ยเย็น "ข้าไม่ต้องพา ข้าแค่รับของที่ส่งมา"

"ของ?"

"ท่อ"

คำนั้นสั้นจนธีร์ขมวดคิ้ว

"พูดภาษาคนหน่อย ได้ไหม ผมเพิ่งโดนควันเล่น หัวยังไม่กลับกรุงเทพฯ"

มู่เยี่ยนหัวเราะในลำคอ ไม่มีเสียงยินดี

"เจ้าไม่มีรากวิญญาณ พิษในแดนนี้ยึดเจ้าไม่ได้ ความร้อนในร่างมนุษย์ธรรมดาละลายของนางได้ คนทั้งภพนี้ตายถ้าแตะพิษหยินของนาง มีเจ้าคนเดียวที่นางเปิดร่างให้"

ธีร์กำซี่กรงจนข้อนิ้วขาว

"คุณอย่าพูดถึงนางแบบนั้น"

"ข้าพูดถึงทางที่เปิดแล้ว" มู่เยี่ยนเอียงศีรษะ หนามเงินที่ปกเสื้อวับตามโคม "พันปี นางไม่ให้ชายใดเข้า กฎนั้นแตกเพราะเจ้า คืนที่นางยอม รวมหยินหยางกับกายไร้ราก ร่างนางจำเจ้า นางจะรับทัณฑ์วันจันทร์เต็มดวงที่เก้าสิบเก้า พลังนางเปิดสุดตอนสายฟ้าลง ข้าจะใช้เจ้าเป็นท่อ ดูดของนางออกมาทางร่างที่นางเปิดให้คนเดียว"

ลมในโถงไม่เย็นแบบสระ มันแห้ง ติดคอ

ธีร์ได้ยินตัวเองหัวเราะสั้น ๆ ไม่สนุก

"แผนสวยมาก ติดอย่างเดียว ผมไม่ใช่ท่อ และคุณเย่วฉานไม่ใช่เตา"

"นางเป็น" มู่เยี่ยนพูดเรียบ "ตั้งแต่เสียพรหมจรรย์ เตาหลอมพร้อม ข้าแค่ยังไม่มีกุญแจที่นางยอมให้เสียบ"

"กุญแจของคุณคือคน"

"คือเจ้า" เขายิ้มเย็นลงอีกนิด "วันทัณฑ์ นางต้องมีเจ้าอยู่ใกล้ ไม่งั้นพิษหยินกินนางก่อนฟ้าจะกิน นางจะมา ข้าไม่ต้องไล่ให้เหนื่อยทุกก้าว ข้าขังกุญแจไว้ที่ผาเลือดดำ ก็พอ"

ธีร์นึกถึงเรือกลางบัว คำที่นางกระซิบว่าไม่อยากให้เขากลับ แต่ต้องให้กลับ มือแม่ในจอที่ไม่มีสัญญาณ นางไม่ยอมผูกสัญญาเพราะกลัวเขาตายตาม

ตอนนี้ชายคนนี้จะใช้ช่องที่นางเปิดให้เขา ดูดชีวิตนางในวันที่นางต้องรับฟ้า

"ผมไม่ช่วย"

"เจ้าไม่ต้องยินยอมตอนดูด" มู่เยี่ยนกล่าว "ท่อไม่ต้องรักน้ำที่ไหลผ่าน ข้าแค่ต้องให้เจ้ามีลมหายใจถึงวันนั้น อย่าจางก่อน อย่าตายก่อน อย่าหนีได้"

สายตาซีดนั้นกวาดตัวเขาครั้งหนึ่ง เหมือนชั่งว่าเนื้อยังทึบพอ

"ข้าเห็นข่าวมือเจ้าเริ่มบาง โลกนี้ผลักคนนอก ของแบบเจ้าอยู่ได้เพราะนางยังไม่ตัด ไม่ใช่เพราะเจ้าเก่ง"

"แล้วคุณจะเลี้ยงผมไว้ในกรงจนวันที่เก้าสิบเก้าเหรอ" ธีร์ประชด ปากแห้ง "อาหารวังมารเป็นยังไง ถามก่อน ผมแพ้ของหวานผิดฤดู"

"ควันที่ทำให้เจ้าหลับไม่ใช่ขนม" มู่เยี่ยนตอบ "มันพาเจ้ามาโดยไม่ให้เจ้าเห็นหน้าคนส่ง ของสำคัญไม่ควรจำทางกลับ"

ธีร์เงียบครึ่งลม

เขาไม่เห็นหน้าจริง ๆ ก่อนมืดมีแต่ปีกกระดาษ และกลิ่นหวานที่ทำให้ลิ้นชา มือถือไม่ได้อยู่กับตัว เขาล้วงชายผ้าเอง ว่าง เครื่องที่สั่งให้อยู่ในภาพถูกทิ้งไว้ที่ห้อง

"คุณเย่วฉานจะไม่เดินเข้ากับดักคุณ"

"นางเดินเข้าทุกครั้งที่เจ้าหายใจอยู่ฝั่งตรงข้าม" มู่เยี่ยนเอานิ้วเคาะแขนบัลลังก์หนาม ครั้งเดียว "ศิษย์น้องข้าตัดความรักทิ้งทั้งพันปี สุดท้ายก็เปิดร่างให้ชายที่ไม่มีแม้แต่ราก จะไม่มาเก็บเจ้าเชียวหรือ"

ชื่อศิษย์น้องทำให้กรามธีร์แน่น

เขาจำตลาดหลิวหยางได้ มือนางเย็นเฉียบหลังชายชุดดำแตะแก้ม จำคำว่าพันปีแล้ว เจ้ายังจำคืนนั้นได้ไหม

"นางปฏิเสธคุณไปแล้ว" ธีร์พูดต่ำ "คุณฆ่าอาจารย์นาง คุณตกเป็นมารเอง อย่ามายุ่งกับนางอีก"

รอยยิ้มของมู่เยี่ยนไม่ขยับ

"เจ้าเล่าเรื่องเก่าเก่ง ทั้งที่ไม่ได้อยู่ในคืนนั้น"

"นางเล่าให้ฟัง"

"งั้นนางยังจำ" เสียงเย็นลงจนโคมแดงดูมืดตาม "ดี วันที่ฟ้าลง ข้าจะให้จำต่อ ว่าคนที่นางเปิดให้ คือท่อที่ข้าใช้ดูดนาง"

ธีร์กระแทกซี่กรง

เหล็กไม่ไหว

"ลองดูดิ วันที่เก้าสิบเก้าคุณยังไม่ทันยกมือ ผมจะ—"

เสียงฝีเท้านอกโถงตัดคำ

ไม่ใช่เกราะทหาร ไม่รีบ ไม่สะดุด คนเดินเข้าวังมารเหมือนเดินเข้าสำนักตัวเอง

---

เสวียนอิงโผล่จากเงาซุ้ม ประตูหินปิดตามหลังนางดังทึบ

ชุดขาวทับคลุมแดงเข้ม ลายบัวทองยังคม ผมเกล้าสูงใต้เม็ดมงกุฎทองรูปบัว พู่ทองไหว หางตาแดงคมเหมือนวันแรกที่จ้องจี้ที่คอเขา ดาบทองคาดเอว นางไม่ถอด

ในมือมีนกกระดาษสีดำ ขอบตัดเรียบ ไม่ใช่ขนนกมีชีวิต

ธีร์เห็นทั้งตัว นางไม่ได้ยืนระเบียงที่รับปากจะเฝ้า ไม่ได้หายไปเพราะยามเรียก

นางเดินมาที่บัลลังก์ โค้งเล็กน้อย ไม่ลึกแบบศิษย์ต่ออาจารย์ ลึกแบบคนส่งของถึงมือคู่ค้า

"ท่านมารราช" เสียงสง่า เย็น "ของถึงแล้ว ตามข่าวที่ข้าส่งไปก่อน"

นางยื่นนกกระดาษ

มู่เยี่ยนรับ ปีกซ้ายยังมีหมึกแห้ง เขาไม่อ่านดัง แต่รอยยิ้มพึงพอใจบอกว่าประโยคนั้นเขารู้จัก

นางหันมาทางกรง

สบตาธีร์ตรง ๆ ไม่หลบ ไม่แสร้งตกใจ

"ตื่นหรือ ศิษย์รับใช้"