ฝ่ามือซ้ายบางลงตรงหน้าหลันจู

เขาหุบนิ้วไม่ทัน

วันที่สี่สิบเอ็ด ชาในถ้วยยังร้อน ไอลอยชนคาง หลันจูเคาะสามสั้นหนึ่งยาวแล้วยิ้มเข้ามาอย่างคนที่ถูกกันไว้นานเกินควร ริบบิ้นเขียวหยกขยับตามก้าว นางวางถาดที่ขอบเตียงต่ำ พูดไม่หยุดตั้งแต่ธรณี

"สามวันนั้นข้าเคาะจนข้อนิ้วชา ท่านไม่เปิด เจ้าก็ไม่เปิด ข้าคิดไปเองสารพัด วันนี้เลยไม่รอให้เจ้าหายไปอีก"

ธีร์ยื่นมือรับถ้วย

"ผมไม่หายไปไหน"

คำนั้นยังไม่ทันจบ

ปลายนิ้วซ้ายบางในความรู้สึก ชาครั้งที่ถูกทับไม่มีแสงลอดเนื้อ ครั้งนี้มี เขาเห็นผ้าเขียวของนางทะลุข้อนิ้วตัวเอง เห็นขอบถ้วยอยู่ในฝ่ามือ ทั้งที่ถ้วยวางอยู่บนฝ่ามือ ไม่ได้อยู่ใต้ฝ่ามือ

หลันจูหยุดยิ้ม

ถ้วยเอียง ชาร้อนใส่ข้อมือเขา ร้อนแบบน้ำ ไม่ใช่ร้อนแบบเนื้อที่กำลังหาย

"มือเจ้า..."

เสียงนางเล็กผิดนิสัย

"ข้ามองทะลุได้"

ธีร์กระชากมือลงใต้ผ้าปู ชาเลอะชายแขนเสื้อดำ เล็บจิกฝ่ามือ เจ็บ เนื้อกลับมาในหนึ่งลมหายใจ เส้นเลือดโผล่ที่ข้ออีกครั้ง แสงจากหน้าต่างตกแล้วหยุดที่ผิว

ไม่มีแผล ไม่มีเลือด ไม่มีอะไรให้ยื่น

ยกเว้นตาของหลันจูที่ยังเปิดค้าง

"เมื่อกี้ตาผม—"

"อย่ามาบอกว่าตาข้าฝัน" นางวางถาดดัง "ข้าเห็นนิ้วเจ้าโปร่ง เห็นถ้วยในมือเจ้า ทั้งที่ถ้วยไม่ได้จม"

เขาเงียบ

หลันจูเหลือบไปที่เสา รอยขีดเรียงถึงวันนี้ แล้วย้อนมามองเขา

"เป็นมาตั้งแต่เมื่อใด"

"เช้าวันหนึ่ง ตอนท่านยังหลับ" เขาพูดช้า "แล้วอีกสองสามครั้ง ตอนผมอยู่คนเดียว มันกลับทุกที ไม่มีรอยเหลือ ผมเลยไม่ยื่นมือเข้าแดดเวลาท่านมอง"

"เจ้าไม่บอกท่าน"

"บอกแล้วท่านจะทำอะไรกับของที่ไม่มีแผล"

หลันจูส่ายหน้า ไม่ยิ้ม

"ข้าเป็นเพื่อนเจ้าคนแรกในโลกนี้" นางพูดเบา "แต่ข้าเป็นคนของท่านก่อน เรื่องนี้ข้าปิดให้เจ้าไม่ได้"

นางวิ่งออกก่อนเขาจะคว้าแขนเสื้อได้

---

เย่วฉานมาถึงก่อนชาบนข้อมือเขาจะเย็น

ประตูถูกผลัก ไม่มีสามสั้นหนึ่งยาว กลอนด้านในที่เขาลืมลงก็ไม่มีประโยชน์ นางยืนที่ธรณี ชุดขาวนวลทับม่วงอ่อนยังเรียบ ปิ่นเงินไม่ขยับ แต่ตาเย็นกว่าคืนที่นางเล่าเรื่องพันปี

หลันจูอยู่หลังนางครึ่งก้าว ปากเม้ม

"ออกไป" เย่วฉานไม่หัน "อย่าเล่าให้ใคร ได้ยินแม้แต่ลมนอกประตู ข้าจะถือว่าเจ้าผิด"

"เพคะ"

ประตูปิด

เหลือสองคน กับชาหก และมือที่กลับมาเป็นมือคนแล้ว

"ยื่นมา"

"มันกลับแล้ว คุณจะไม่เห็นอะไร"

"ยื่นมา ธีร์"

เขาแบฝ่ามือซ้าย ห้านิ้วครบ ชาแห้งเป็นวงที่ข้อมือ แสงตกแล้วหยุดที่ผิว ไม่ลอด

นางจับข้อมือเขา ตรวจเหมือนวันที่พบว่าเขาไม่มีราก ไม่มีเส้นให้จับ เพราะไม่มีเส้น

"ตั้งแต่เมื่อใด"

"เช้าที่คุณหลับ หน้าผากแตะแขนผม" เขาไม่วก "ผมยกมือบังแดด แสงลอดฝ่ามือ เห็นลายไม้เตียงอยู่ในนิ้ว หนึ่งลมหายใจ แล้วเนื้อกลับ ผมกำจนเล็บจิก เจ็บจริง เลยคิดว่าอย่างน้อยตอนนั้นมันกลับมาแล้ว"

"เจ้าคิดแทนข้า"

"คุณเพิ่งกลืนคำหนึ่งไว้ทั้งคืน ผมไม่อยากให้คำแรกของเช้าเป็นคำว่าผมกำลังหาย"

ตาเธอไม่ได้อ่อนแบบคืนที่น้ำตาไหลครั้งแรก เป็นตาคนที่ถูกกันออกจากเรื่องของตัวเอง

"ข้าหลับอยู่ข้างเจ้า" เสียงต่ำ "และเจ้าเลือกให้ข้าไม่รู้ว่าโลกนี้กำลังลบเจ้า"

"ตอนนั้นผมไม่มีหลักฐาน"

"ตอนนี้มีคนเห็น" นางปล่อยข้อมือ "หลันจูเห็น ข้าไม่ได้เห็นด้วยตาข้า เจ้าทำให้ข้าต้องฟังจากปากคนอื่น"

คำประชดผุดถึงริมฝีปาก แล้วเขาหุบไว้ เพราะคำนั้นไม่ช่วยอะไร

นางหันไปทางประตู

"ตามข้า หอคัมภีร์ ข้าจะค้นทั้งคืน เจ้าอยู่ตรงนั้น ห้ามออกไปให้ใครเห็นมือ ห้ามโกหกข้าอีกแม้แต่ลมหายใจ"

---

หอคัมภีร์อยู่ด้านในตำหนัก ช่องไม้สูง แสงจันทร์ส่องเป็นทางยาวบนพื้น ชั้นไม้เต็มม้วนเก่า กลิ่นหมึกแห้งกับฝุ่น

เย่วฉานไม่นั่ง นางชี้ นางอ่าน นางปัดม้วนที่ไม่ใช่ลงกองโดยไม่ม้วนคืน

ธีร์ส่งม้วน ยกโคมดวงเดียวตามที่นางอ่าน เพราะจันทร์ไม่ถึงชั้นล่าง

ม้วนแรกว่าด้วยรากที่แตก นางส่ายหัว

ม้วนที่สองว่าด้วยพิษหยิน นางไม่อ่านจบ

ม้วนที่สามว่าด้วยคนถูกขับออกจากสำนัก นางโยน

"ไม่ใช่"

"คุณอ่านเร็วกว่าคนที่กำลังโกรธควรอ่านได้"

"ข้าโกรธและอ่านได้พร้อมกัน" นางไม่เงย "เจ้าหายไปทีละลมหายใจ ข้าไม่มีเวลาให้อารมณ์กินตา"

เขาเงียบลง

จันทร์ขยับจากช่องหนึ่งไปอีกช่อง น้ำมันในโคมลด เขายกไส้ตะเกียงโดยไม่พูด นางรับแสงนั้นอย่างคนไม่ขอบคุณ และเขาไม่ต้องการคำขอบคุณ

ดึกจนได้ยินกระดาษถูกคลี่

นางหยุดที่ม้วนบาง เชือกขาดด้านหนึ่ง อักษรจางกว่าม้วนอื่น ตราไม่ใช่ตราบัวจันทร์ นางหรี่ตา

"ผู้ไร้ราก"

นิ้วค้างบนสองคำนั้น

นางคลี่ม้วนลงพื้น ยาวกว่าแขน ข้อความกระจัดกระจายรอบเท้าทั้งคู่ จันทร์เลื่อนมาทับอักษร โคมไม่จำเป็นอีก

นางอ่านในใจก่อน

ไหล่ตึง ปากแบะนิดหนึ่ง อย่างคนที่เจอคำตอบแล้วไม่อยากให้มันเป็นคำตอบ

แล้วเงยหน้า น้ำตาไม่ไหลเป็นทาง มันขังในตา เป็นน้ำตาของคนโกรธ

มือขวายกขึ้น ฝ่ามือเปิด อย่างจะฟาด อย่างจะห้าม อย่างทั้งสองอย่างในท่าเดียว

ธีร์ไม่ถอย

ปลายนิ้วซ้ายบางลงตรงจังหวะที่เขาจะพูดว่าพร้อมฟัง ความบางลามถึงฝ่ามือ แสงจันทร์ลอดเนื้อ ตกเป็นเงาไม่คมบนม้วน