ยิ้มของนางไม่เหมือนคนที่รอดพายุ

ธีร์ยืนห่างครึ่งคืบ ฝนเม็ดหยาบตีหลังมือ กระดาษดำในฝ่ามือเย่วฉานยุบตามน้ำ แต่รอยหมึกไม่ยอมจางทันที เขาอ่านคำว่าสายที่เก้าได้จากมุมตา โดยไม่ขยับเข้าไปอีก

"คุณยิ้มแบบนี้" เขาว่า "แล้วสั่งไม่ให้ถาม"

"เจ้าก็ยังไม่ถาม"

"ผมอยู่ตรงที่พูดไว้"

ลมดึงกิ่งท้อให้ชนกัน กลีบที่ยังไม่ควรหล่นปลิวติดชายผ้าลินิน นางพับนกกลับให้เล็ก ยัดไว้ในแขนเสื้อ ไม่เรียกหลันจู ไม่บี้ทิ้ง

"คืนนี้ไม่ตอบแผน" เย่วฉานพูด "คำตอบที่รีบ คือนางใช้ได้"

"งั้นผมรอให้ฝนลงก่อน"

"รอ"

นางหันเข้าบ้าน เขาตามหลังระยะที่นางไม่สั่ง แต่ก็ไม่ไล่

---

สิบหกวันต่อจากคืนนั้น บ้านไม้ใต้ต้นท้อไม่ระเบิด

มันแค่แคบลง

เย่วฉานฝึกกระบี่ที่ลานดินทุกเช้า ก่อนเสียงคนบ้านข้างจะลากประตูเล้า ท่าเดิม สามจังหวะเข้า หนึ่งค้าง หกออก ธีร์จำจังหวะได้ก่อนหัวจะยอมรับว่านี่ไม่ใช่กองถ่าย

บางคืนนางมานั่งขอบเตียงต่ำ ไม่ถอดเสื้อ ไม่สั่งให้เขาถอด

แค่ยื่นข้อมือมา

วันที่เจ็ดสิบห้า นางใช้ปราณตัดฟืนแทนเขาครั้งหนึ่ง ฟืนขาดเรียบ น้ำในอ่างแข็งเป็นแผ่นก่อนแดดพ้นผา

"กระดูกยังจำ" นางพูดสั้น ๆ

เขาวางฝ่ามือทาบ แผลเก่ากลางฝ่ามือตึงเมื่อโดนเย็น ความร้อนจากร่างเขาเดินเข้าเส้นนางช้า ๆ จนขอบน้ำแข็งแตกร้าวเอง

"ยังโกรธไหม"

"โกรธ"

"เรื่องผูก"

"เรื่องไม่ถาม" นางแก้ "อย่าทำให้มันสั้น"

"ผมยังไม่ขอโทษ"

"ดี"

หลันจูได้ยินจากครัว ไม่แทรก นางเรียก "เย่วฉาน" ตามที่ได้รับอนุญาต และไม่กลับไปคำว่าจ้าวสำนัก แม้วันที่มือนางเย็นจนหยิบชามไม่นิ่ง

มือถืออยู่ในผ้า ปิดสนิท จอแตกเงียบ ไม่มีใครดีดนิ้วใส่เครื่อง

เช้าวันที่แปดสิบห้า ธีร์เอาหินก้อนเดิมจากโคมเก่ามาแตะแค่ขอบเครื่อง ไม่ทับทั้งก้อน ไม่วางบนจอ เลขเก้าโผล่แล้วเขากระตุกออกทันที เย่วฉานยืนห่าง มือล็อคหลัง

"พอ" เขาบอก "เปิดอีกทีคือตอนที่ใช้ ไม่ใช่ตอนอยากรู้ว่ายังไหวไหม"

"ข้าไม่แตะ" นางตอบ

ค่ำวันนั้น นางวางช้อนข้างข้าวที่ไหม้แค่ขอบ

"พรุ่งนี้ก่อนแสง" นางพูด "กลับเกาะ"

หลันจูวางไข่ค้างมือ

"จะให้ข้าเตรียมอะไร"

"รองเท้าที่เดินไม่ดัง และปากที่ยังปิดได้"

ธีร์มองนาง "แผนเท่าที่ผมต้องรู้"

"คลิปในเครื่องเจ้า" เย่วฉานตอบ "โถงที่ข้าสร้าง ประตูมันยังจำมือข้า ผู้อาวุโสต้องมาเมื่อข้าเรียกด้วยสิทธิ์ที่ตราถอดไม่หมด เสวียนอิงจะหัวเราะ ของในมือเจ้าจะทำให้เสียงหัวเราะนั้นแพง"

"เก้าเปอร์เซ็นต์" เขาว่า "ถ้าของโลกคุณแตะเครื่องตรง ๆ มันจะไหม้เหมือนครั้งก่อน ผมถือ คุณถืออย่างอื่น"

"กระจก" นางตอบ "ข้าถือกระจก"

หลันจูกลืนน้ำลาย "ข้าไปด้วย"

"ไป ทางหลังครัว เจ้าจำ"

"จำ"

ก่อนออกพวกเขาคืนบ้านให้ผู้เฒ่า หินก้อนเล็กถูกใส่กลับโคมบนเสาชาน พร้อมเงินค่าเช่าที่หลันจูผูกผ้าไว้ เจ้าของหลังงอพยักครั้งเดียว เหมือนคนที่รู้ว่าบางคืนไม่ควรจำหน้าแขก

ธีร์ขีดวันที่แปดสิบห้าลงเสาไม้ เป็นเส้นสุดท้ายก่อนลงเรือ

อีกสิบสามวันถึงคืนที่รอยแยกเปิด

เขาไม่พูดตัวเลขนั้นออกเสียง

---

เรือเล็กชนท่าอับลมตอนฟ้ายังเป็นสีเหล็ก

ไม่มีระฆังยาม ไม่มีศิษย์บนสะพาน เกาะหลับในชื่อคนใหม่ ทั้งที่น้ำรอบวังยังขยับช้าเหมือนเดิม

หลันจูขึ้นก่อน ผ้าลินินเปื้อนโคลน ริบบิ้นเขียวหยกผูกใหม่แต่หลวม นิ้วชี้ทางเดินคนถือถาด ธีร์ตาม เข็มขัดหนังไม่ให้หัวโลหะกระทบเสา เย่วฉานเดินท้ายสุด ปิ่นเงินไม่ตรง ชายผ้าชื้น

"ถ้ามีคนเห็น" หลันจูกระซิบ

"ให้เห็นตอนข้าอยากให้เห็น"

พวกเขาซ่อนในห้องเก็บชา จนได้ยินฝีเท้าชุดขาวไหลเข้าโถง เสียงไม้เท้าผู้อาวุโส เสียงพู่ทองกระทบกันเบา ๆ ตรงแท่นที่ไม่ใช่ของนางอีกแล้ว

เย่วฉานวางฝ่ามือบนวงกลอนใน

หัวใจนางตบหนึ่งจังหวะในซี่โครงซ้ายของธีร์ ผ่านซีกหยก เย็น แล้วร้อน นางไม่สั่น

"อยู่ข้างข้า" นางสั่ง "ห้ามนำ ห้ามพูดแทน"

"ได้"

ประตูโถงเปิดจากข้างใน โดยนางไม่ได้ผลักแรง

---

โถงกว้างกว่าความจำของคนที่ถูกไล่จะยอมรับ

เสาสูง ชุดขาวเรียงสองข้าง พื้นหินเย็น แสงเช้าลอดช่องสูงเป็นแถบ ไม่มีใครนั่งยิ้ม

เสวียนอิงยืนหน้าแท่น

มงกุฎทองรูปบัว พู่ทอง เสื้อคลุมแดงเข้มทับชุดขาว ดาบทองคาดเอว หางตาแดงคมเหมือนวันแรกที่ขอบสระ นางมองคนสามคนที่ธรณี แล้วหัวเราะจริง เสียงไม่ดัง แต่พอให้แถวหน้าได้ยิน

"ฉูเย่วฉาน" นางเอ่ยชื่อ ไม่ใช่ตำแหน่ง "เจ้าออกไปแล้ว ตามกฎ เจ้าไม่มีสำนักให้กลับ"

"ข้าไม่ได้กลับมาขอที่นั่ง" เย่วฉานเดินเข้ากลางโถง หลันจูหยุดที่เสา ธีร์เคียงนางหนึ่งก้าว "ข้าเรียกประชุม ด้วยสิทธิ์ที่ตราของเจ้าถอดไม่หมด ประตูนี้ข้าสั่งสร้าง มันยังเปิดให้มือข้า"

ผู้อาวุโสหลายคนขมวดคิ้ว มีคนจะลุก

เสวียนอิงยกมือห้าม สายตาปาดจากผมสั้นยุ่งของธีร์ ลงถึงเสื้อดำขาดที่ไหล่ และกางเกงที่ไม่ใช่ของสำนัก

นางหัวเราะอีกครั้ง สั้นกว่าเดิม

"คนนอกเต๋าไม่มีสิทธิ์พูด"

คำนั้นลอยถึงแถวหลัง