ฟ้าม่วงฟาดหน้าต่างก่อนที่เท้าธีร์จะถึงพื้น

วงอักขระกลีบบัวยังหมุนช้าบนเตียงต่ำ ล็อกเขาไว้ทั้งเช้าทั้งวัน ขยับได้แค่ในแสง อกเปล่า ผ้าขาวเงินคาดเอว ม้วนผ้าแพรบนตักไม่ยอมเปลี่ยนคำ และในซี่โครงซ้าย หัวใจเต้นจังหวะเดียวดังเกินไป

ข้างนอก วันที่เก้าสิบเก้าไม่รอให้เขาอ่านซ้ำ

ลมไม่มีฝนนำ กระแทกวงกบจนโคมกระดาษสั่น ฟ้าด้านนอกเปลี่ยนจากเทาเป็นม่วงจัด ไม่มีระฆังยามมาบอกว่าค่ำแล้ว เขาไม่ต้องการระฆัง

วันนี้สายฟ้าเก้าสายจะลง

และนางไปรับคนเดียว

"หลันจู"

ชื่อเพื่อนดังถึงธรณีแล้วตายอีกครั้ง ไม่มีเคาะสามสั้น ไม่มีถาดชา วงแสงกินเสียงทั้งห้อง เขาไม่รู้ว่าคนนอกได้ยินเขาหรือไม่

มือกดอักขระ แสงวาบแล้วเรียบ ไม่แตก ไม่ไหม้ แค่นิ่ง

"คุณล็อกแค่คืบ" เขาพูดกับวง เสียงแห้ง "แต่คืบนี้คุณออกแบบมาให้ผมรอด แล้วให้คุณตาย"

ความโกรธเรื่องไม่ถามยังอยู่ที่โคนลิ้น

เขาเองก็ยังไม่ขอโทษ ที่ผูกตอนนางสิ้นสติ นางก็ไม่ขอโทษ ที่ตัดจากฝั่งนาง ผ้าแพรบอกแค่ให้ไปหาแม่ ถ้านางตาย อย่าตาม

แม่ที่นนทบุรียังรอสาย

แต่เขายังไม่ขยับไปหาแม่

เพราะมือที่กดวงหยุดลงกลางอกซ้าย

ใต้กระดูกมีก้อนเล็กเย็นกว่าเนื้อ ซีกที่ฝังวันที่หกสิบเอ็ด รากรักที่นางตัดออกจากใจเมื่อพันปีก่อน ครึ่งหนึ่งยังอยู่ในอกเขา แม้ปากนางจะแกะสัญญาไปแล้ว

ค่ายกลนี้วาดด้วยปลายนิ้วของนาง หยดน้ำตาของนางอยู่ในหมึก

มันจำเจ้าของ

มันจะไม่ขังใจของนางเอง

"คุณขังเตียงได้" เขากระซิบ หน้าผากกดใกล้เส้นแสง "คุณขังอันนี้ไม่ได้"

เขาโน้มอกชนอักขระ

เจ็บจนฟันชนกัน แสงพยายามผลักเนื้อคนออก เหมือนตอนเช้าที่ผลักเท้าไม่ให้ถึงพื้น

ธีร์ไม่ถอย

"นี่ใจคุณ" เขาพูดกับแสง "เปิด"

ของในอกวูบร้อน

อักขระใต้หน้าอกแตกก่อน แล้วกลีบทั้งวงร้าวเป็นประกายเงินม่วง พุ่งชนเพดาน หาย ไม่เหลือเส้นให้ล็อก

เท้ากระแทกไม้กระดาน

เสียงนั้นดังในห้องที่เงียบมาทั้งวัน จนเขาหัวเราะออกมาคำเดียว ไม่มีคนรับ

ม้วนผ้าแพรหล่น เขาคว้ายัดชายผ้าคาดเอว ไม่ทิ้งบรรทัดสุดท้ายไว้บนหมอน เสื้อกับเข็มขัดหนังยังอยู่แถวเตียง เขาไม่รอสวมให้ครบ คว้าผ้าคลุมขาดคลุมไหล่ แล้วผลักประตู

กลอนไม้ไม่ได้ลง นางล็อกเขาด้วยแสง ไม่ใช่ด้วยมือ

---

หลันจูอยู่หน้าธรณี หมัดยกค้างกลางอากาศ

ริบบิ้นเขียวหลุดปลิวติดแก้ม ชุดลินินยับ ตาแดงเหมือนเคาะมานานกว่าที่ห้องจะยอมได้ยิน

"ข้าเคาะตั้งแต่แดดยังเป็นแถบบนระเบียง" นางพูดรัว "สามสั้น หนึ่งยาว ซ้ำจนเล็บขาว ข้างในเงียบเหมือนไม่มีคน เย่วฉานสั่งข้าอย่าเข้าห้องคืนวาน ข้าเลยไม่กล้าพังกลอน แต่ฟ้ามันม่วงแล้ว ธีร์ ฟ้ามันไม่ใช่ม่วงของบัว"

"นางอยู่ไหน"

"ศาลาชมจันทร์" หลันจูหันหลังให้ประตูทันที "ยอดศาลา ข้าเห็นนางเดินออกก่อนลมเปลี่ยน ผมไม่ปักปิ่น ข้าตามถึงปากสะพานแล้วลมผลักกลับ วิ่งได้แล้ว อย่ายืนฟังข้า"

ธีร์วิ่ง

หลันจูนำ เท้าเล็กแต่เร็ว คนที่เคยถือถาดชาวิ่งเหมือนคนที่ตัดสินใจแล้วว่าคำสั่งไหนฟังไม่ได้

ระเบียงตำหนักจันทร์ขาวว่าง ไม่มีศิษย์ขวาง มีแต่ลมที่พัดผ้าคลุมขาดของเขาปลิวเป็นปีกขาดๆ

สะพานไม้ยาวสั่นใต้ฝ่าเท้า

กลางทาง ฟ้าฉีก

สายที่หนึ่งลงยอดศาลา เป็นลำขาวอมเงิน กว้างกว่าเสา เสียงดังจนหูชั้นในชา ธีร์เห็นเงาร่างบนยอดรับมันไว้ แขนยก ผ้าม่วงอ่อนปลิว ผมดำยาวถูกพัดตั้ง ร่างไม่ล้ม

"หนึ่ง" หลันจูร้องโดยไม่ชะงัก "นางรับไหว อย่าหยุด"

สายที่สองลงก่อนเสียงนางจะหมด ถี่กว่า คมกว่า เย่วฉานยกฝ่ามือสวน ปราณเงินม่วงพุ่งขึ้นชนสายฟ้าค้างครู่เดียว แล้วกระจายเป็นประกายไม่ถึงอก

นางทรุดเข่า ลุก

สายที่สาม สี่ ห้า ลงเป็นจังหวะที่เขาจำได้ สามเข้า หนึ่งค้าง หกออก นางหายใจแบบที่เคยสอนเขา และใช้ลมนั้นรับฟ้าทีละสาย ไม่รับรวบ

กระเบื้องยอดศาลาแตกแผ่นหนึ่ง ปลิวข้ามหัวเขาลงข้างสะพาน

สายที่ห้าทำให้ปากนางมีจุดแดง เขาเห็นจากระยะที่ยังไกลเกินไป จะตะโกนชื่อก็ไม่ทันลม

"หก" หลันจูชี้ตอนสายที่หกฟาดไหล่นาง

เย่วฉานรับได้ หัวเข่ากระแทกพื้นยอดศาลา เช็ดปาก ลุกอีกครั้ง ไม่เรียกใคร ไม่หันมามองสะพาน

หลันจูไปสุดได้แค่เชิงบันไดศาลา ลมกับแรงสะท้อนของทัณฑ์กดไหล่นางจนย่อ

"ข้าพาเจ้ามาได้แค่นี้" นางหอบ กัดริมฝีปาก "ขั้นบนพัง มือข้าปีนไม่ไหว เจ้าไป ยอดนั่น เดี๋ยวนี้"

ธีร์ไม่ตอบ

เขาปีน

คาน เสา ชายคาที่กระเบื้องหลุด มือสตันต์จำที่จับได้เอง ผ้าคาดเอวเกะ ข้อเท้าเย็น ผมสั้นปลิวจุกหน้าผาก ไม่มีจุกไม่มีปิ่นให้ลมจับ เขาเหวี่ยงตัวขึ้นยอดตอนฟ้าฉีกเป็นครั้งที่เจ็ด

เย่วฉานเงยหน้าทัน

"ลงไป" นางพูดสั้น "เจ้าไม่มีสิทธิ์มาตายที่นี่"

"คุณไม่มีสิทธิ์ตัดคนเดียว" เขาคว้ามือนางไว้ "ครั้งนี้ผมไม่ฟังม้วน"

ปลายนิ้วของนางเป็นน้ำแข็ง

วินาทีที่ฝ่ามือล็อกกัน จังหวะที่สองกระแทกกลับเข้าซี่โครงซ้ายของเขา แรงจนเขาเกือบคลายนิ้ว