เลขบนบานในคลิปยังติดตา แม้กวินจะลดจอลงแล้ว

ใบเตยไม่ก้าวข้ามวงกบ น้ำจากชายผมหยดถึงคอเสื้อดำ ยิ้มบนโซฟายังสุภาพ เหมือนเขาไม่ได้เพิ่งขู่ให้ทั้งบริษัทดูคืนที่เธอตั้งใจให้จบ

"วางบัตร" เสียงเธอแห้ง "แล้วออก"

กวินไม่รีบ นิ้วที่ยังมีแหวนเคาะขอบมือถือครั้งหนึ่ง

"ฝนแรง ผมเลยเข้ามารอ" เขาว่า "บัตรใบนี้คุณให้ผมเอง ไม่ได้งัด ไม่ได้พังล็อก"

"รอยขีดมุมนั้นฉันทำให้ ปีที่ยังคิดว่าประตูนี้เป็นของสองคน" เธอจ้องคีย์การ์ดข้างโคม "คืนนี้มันไม่ใช่แล้ว"

"คุณลืมหมุนล็อกซ้อนตั้งแต่เช้า"

"เพราะฉันไม่คิดว่าคนที่ควรอธิบายรองเท้า จะยังถือลูกกุญแจห้องฉัน" บ่าเธอชนวงกบ ไม่ยอมขยับ "ลุก"

"ดูให้จบก่อนจะไล่เจ้าของคลิป"

"ฉันเห็นพอ" เธอไม่ขอให้เขาเปิดซ้ำ "สูตรตัวจริง ภายในวันศุกร์ ไม่งั้นฉันคือนอนกับซีอีโอเพื่อรักษางาน ได้ยินครบ ไม่ต้องท่อง"

ยิ้มเขายกมุมปาก ไม่ถึงตา

"งั้นก็ง่าย ส่งไฟล์มา คลิปอยู่กับผม คนทั้งตึกไม่ต้องเห็นทางเดินพรมโรงแรม และไม่ต้องเห็นเลขบนบานนั้น"

ชื่อห้องทำให้ขากรรไกรเธอแน่น เธอไม่ถามว่าใครถือกล้อง คำถามนั้นแพง และคนที่ต้องได้ยินก่อนไม่ได้อยู่ในห้องนี้

"คุณขู่ในห้องฉัน" ใบเตยพูดช้า "ด้วยของที่ไม่มีใครขอถ่าย วางบัตร เดินออกให้พ้นวงกบ คืนนี้ผมฉันยังหยด ฉันไม่คุยสูตรกับคนที่นั่งโซฟาคนอื่น"

"วันศุกร์ไม่ใช่คำขู่ เตย เป็นเส้นตาย"

"ถ้าคุณเผาคลิปคืนก่อนถึงวันนั้น คุณจะไม่มีอะไรเหลือให้ต่อ" เธอสบตาเขา "ฉันไม่ได้สัญญาสูตร ฉันสัญญาว่าจะไม่คุยตอนนี้"

กวินมองเธอแบบคนที่นับว่าชนะรอบนี้พอ เขาลุก เนคไทกรมท่าคลายหนึ่งนิ้ว วางบัตรคว่ำลงข้างโคม แหวนวูบกับไฟวงเดียว

ตอนเดินผ่าน มือเขายื่นมาจะแตะศอก เธอถอยออกนอกวงกบจนหลังชนผนังทางเดิน

"อย่า"

"เมื่อก่อนคุณไม่พูดคำนี้กับผม"

"เมื่อก่อนคุณไม่เอารองเท้าคนอื่นไว้ในห้องนอน" ประตูยังเปิด เสียงเธอไม่ดัง "ออก"

เขายิ้มค้างจนลิฟต์ปิด

ใบเตยเข้าไปตอนนั้น หยิบบัตร หักงอจนรอยขีดขาวขึ้น บิดล็อกซ้อนสองรอบ โซฟายังอุ่นตรงที่เขานั่ง เธอไม่นั่ง

มือสั่นตอนเปิดแชทที่ไม่ใช่เมลบริษัท เธอพิมพ์แค่เวลา ไม่พิมพ์คำว่าคลิป ไม่พิมพ์เลขห้อง

สิบแปดนาฬิกา รถคุณ ชั้นเดิม ถ้าไม่มา พยักหน้าเมื่อคืนไม่นับ

---

วันอังคาร รถเครื่องดับ แอร์ทำให้กระจกฝ้าบางๆ

ภีมนั่งหลังพวงมาลัย เสื้อเชิ้ตดำ คอเปิด แว่นกรอบทองอยู่กับที่ เขาไม่ทักว่าเธอสายหรือเร็ว มองแค่กำสายกระเป๋าที่ข้อซีด

"เล่า"

ใบเตยเล่าโดยไม่ปูทาง

โซฟา บัตรใบเก่าที่ยังใช้ได้ คลิปทางเดินโรงแรม เลขบนบานชัด ประโยคกวินทุกคำ วันศุกร์ สูตรตัวจริง หรือทั้งบริษัทได้ดู เธอบอกด้วยว่าไม่ได้ยื่นไฟล์ ไม่ได้เอาบันทึกเมลไปขู่ และให้เขาเดินออกโดยแลกแค่คำว่าคืนนี้ยังไม่คุย

ภีมไม่ขยับ

ความนิ่งนั้นไม่ใช่นิ่งของคนคิด มันเป็นนิ่งของคนดึงทุกอย่างออกจากหน้า ปากเป็นเส้น ไฝที่โหนกแก้มขวาไม่กระตุก นิ้วบนพวงมาลัยไม่เคาะ ไฟลานจอดวูบผ่านเลนส์ เขาไม่กระพริบตาม

"เขาอยู่ในห้องคุณ" เสียงเรียบจนเย็น "หลังผมส่งคุณขึ้นลิฟต์"

"ใช่"

"แล้วคุณให้เขาเดินออก"

"โดยไม่ยื่นสูตร และไม่ยื่นสิ่งที่เรารู้"

"ที่อยู่เขา"

"ไม่"

ภีมหันมาช้า "ผมออกรถเดี๋ยวนี้ พรุ่งนี้เช้าเขาไม่มีโต๊ะ"

"ห้าม" เธอพูดทันที "คุณขยับแบบนั้น เราได้ผู้ชายที่โกรธ ได้คลิปที่หลุดก่อนศุกร์ ได้เลขาที่ยังเปิดเมลทั้งตึก และไม่ได้เวโลร่า"

"เขาขู่คุณในห้องคุณ"

"ฉันยืนตรงนั้น" คอเธอแห้ง "ฉันไม่ต้องการพยานคนที่สองที่ไม่มีของพิมพ์ได้ คุณจัดการเขาเพราะโกรธ หลักฐานที่ต้องเดินไปถึงคนซื้อจะไม่เดิน"

แอร์ดังในความเงียบ

"แผนคุณ" เขากล่าว

"ไฟล์สูตรปลอม" ใบเตยว่า "หน้าตาเหมือนของจริงพอให้คนที่เคยเห็นโครงเชื่อ ฝังตัวติดตามที่ส่งสัญญาณเมื่อถูกเปิดนอกมือเรา ไม่เข้าเมลลูมิน่า ไม่เข้าอะไรที่ญาดาเปิดได้ รอให้กวินส่งต่อถึงเวโลร่า ถึงตอนนั้นได้ทั้งคนขายและคนซื้อ เวลา ปลายทาง ชื่อไฟล์ ที่พิมพ์ออกมาได้"

"คนนอกบริษัททำตัวไฟล์"

"ได้ แต่ฉันตรวจว่ามันหลอกได้" เธอสบตาเขา "ของจริงไม่มีแม้แต่บรรทัด แพรวดูได้แค่ชั้นสัญญาณ แพรวไม่ถือไฟล์ไปให้ใคร และไม่ขึ้นบอร์ด ฉันเป็นคนยื่น เพราะเขาระแวงมือคุณมากกว่ามือที่เขาคิดว่ายังเป็นคู่หมั้น"

ขากรรไกรภีมขยับครั้งแรก

"คุณจะเดินเข้าไปใกล้เขาอีก"

"ต่อหน้าคน" เธอตอบ "งานเปิดตัวเขาใหญ่ ทั้งบริษัทไป ค้างสองคืน ฉันจะให้เขาตายใจว่าฉันกลับไปยืนข้างเขา พอเขาคิดว่าชนะ เขาจะรับของ แล้วเขาจะส่ง"

"ถ้าเขาส่งคลิปก่อน"

"เขายังอยากได้สูตรมากกว่าอยากอับอายฉัน คนที่รีบเผาไพ่คือคนที่ไม่มีอย่างอื่นจะขาย" เสียงเธอไม่อ่อน "สิบสี่คนยังไม่พ้นบอร์ด คุณจะไม่เรียกกวินเข้าห้องก่อนเขาใหญ่"

มือเขาเกร็งที่พวงมาลัยจนข้อขาว แล้วคลาย อยากเปิดประตู อยากไม่ฟัง อยากทำให้ยิ้มสุภาพนั้นหายจากตึก เธอเห็นหมด และไม่ถอย