ประตูห้องประชุมถูกผลักเข้ามาก่อนคำว่า "เรียก รปภ." จะเย็นสนิทบนโต๊ะ

สองคนในยูนิฟอร์มสีกรมยืนที่วงกบ ไม่ตะคอก ไม่จับแขน แค่พยักหน้าแบบคนที่ถูกสั่งให้ทำงานให้จบ

"คุณใบเตยครับ" คนสูงกว่าพูดเบา "ขอเชิญเก็บของได้เลย"

ใบเตยยังยืนปลายโต๊ะ ฝ่ามือกดหนังพนักจนรอยวงแหวนที่นิ้วนางเย็นชนขอบไม้ ปากเปิดค้างกับคำที่ไปไม่ถึงหัวโต๊ะ

ภีมไม่เงย

สูทถ่านไม่ขยับ แว่นกรอบทองก้มอยู่กับแฟ้มดำที่เขาไม่เปิด สายตาค้างที่จอ ไม่ได้หันมาแม้แต่เสี้ยว

"ฉันไม่ได้ส่ง"

เสียงเธอไม่ดังขึ้นกว่าครั้งแรก

"บอร์ดสั่งแล้วครับ" รปภ. ย้ำ

กวินวางรีโมตลงข้างแก้วน้ำ เชิ้ตฟ้าอ่อนเรียบ แหวนที่นิ้ววูบครั้งหนึ่ง ยิ้มสุภาพแบบที่ยิ้มให้นักลงทุน

"เดินดีๆ นะ" เขาว่าเบาพอให้ฝั่งเธอได้ยิน "อย่าทำให้ทั้งชั้นได้เรื่องไปกว่านี้"

เธอไม่ได้ตอบ

ถ้าตอบตอนนี้ คำที่หลุดจะเป็นสูตร จะเป็นคลิป จะเป็นชื่อที่ห้ามมีชีวิตในห้องนี้

เธอเดินออกจากเก้าอี้เอง

---

ชั้น 22 เงียบผิดวิสัยสำหรับเย็นวันจันทร์

ทางเดินที่มีห้องกระจกฝ้าอยู่สุดทาง มีคนยืนพิงเสาทีละคน ฝ่ายบัญชี ฝ่ายขาย คนที่ปกติไม่ขึ้นมานี้ ข่าววิ่งเร็วกว่าลิฟต์

รปภ. เดินห่างครึ่งก้าวข้างหลัง พาเธอเลี้ยวเข้าเบย์การตลาด

โต๊ะเธอยังเปิดแฟ้มแผนค้างไว้ ปากกาทแยง สิบสี่ชื่อที่เธอท่องทั้งสัปดาห์ถูกหนีบด้วยคลิปดำ

"เอาเฉพาะของส่วนตัวครับ" รปภ. วางกล่องกระดาษลูกฟูกบนเก้าอี้ "เอกสารบริษัทวางไว้ที่เดิม"

มือเธอไม่สั่นตอนหยิบกรอบรูปแม่ หยิบแก้ว หยิบลิปสติกสีคอรัลแท่งที่ปากเริ่มทู่ หยิบการ์ดที่แพรวเขียนเล่นว่าห้ามยอมให้บอร์ดกินทั้งกอง

นิ้วคลำก้นกระเป๋าตามนิสัย เจอแต่ซิปเย็น

ไม่มีกิ๊บมุก

เธอหุบกระเป๋าดัง

"ใบเตย"

แพรววิ่งมาจากทางไอที ผมบ็อบชมพูเถ้าหลุดหน้าผาก แว่นกลมเบี้ยว ตาแดงก่อนจะถึงโต๊ะ

"แกอย่าไป" เสียงแตก "ฉันจะโทร—"

"อย่า" ใบเตยจับข้อมือเพื่อนไว้ "อย่าโทรหาใครในตึกนี้ อย่าเถียงรปภ. อย่าทำให้เขาจดชื่อแกด้วย"

"เขาไม่มีสิทธิ์"

"เขามี" คำของเธอแบน "เขาเป็นซีอีโอ"

น้ำตาแพรวตกใส่ปกคาร์ดิแกน "แกไม่ได้ส่ง ฉันอยู่กับแกเองตอนนั้น รหัส—"

"พอ" นิ้วใบเตยกดลงเบาๆ "อย่าพูดรหัสตรงนี้"

รปภ. กระแอม "ลิฟต์มาแล้วครับ"

แพรวกอดเธอแรงจนขอบกล่องเบี้ยว ร้องไห้ดังในทางเดินที่ไม่มีใครกล้าเข้ามาใกล้เกินสามก้าว

"ฉันจะไปหาแกที่ห้อง"

"กลับบ้านแกก่อน" ใบเตยถอยออก "ฉันยังหายใจอยู่"

เธอไม่ได้เชื่อคำนั้นเอง

กวินยืนพิงวงกบห้องประชุมตอนเธอเดินผ่าน ยิ้มให้คนที่หันมาถาม แล้วยิ้มให้เธอเมื่อสบตา แหวนยังอยู่ที่นิ้ว ไม่ได้วางที่ไหนทั้งนั้น

ใบเตยเชิดคางเดินเลย

---

ลิฟต์กระจกลงช้า

ทุกชั้นที่มีคนรอ ตาเหล่านั้นสะท้อนในบาน ประตูเปิดแล้วไม่มีใครก้าวเข้ามาคู่กับกล่องกระดาษ

โทรศัพท์ในกระเป๋าสั่นตอนลิฟต์ผ่านชั้นสิบแปด

ชื่อบนจอคือภีม

ไม่ใช่ตำแหน่ง ไม่ใช่เบอร์บริษัท เป็นชื่อที่เธอเซฟเองคืนฝนตก หลังคำว่าไม่มีความลับระหว่างเราอีก

นิ้วหัวแม่มือค้างหนึ่งวินาที

ครั้งแรกเขาให้เธอเชื่อว่าเป็นคนแปลกหน้า ครั้งสองเขาให้เธอเชื่อว่าในออฟฟิศไม่รู้จักกัน ทั้งที่แฟ้มมีรูปเธอมาก่อนคืนนั้น ครั้งนี้เขาให้เธอเดินเข้ากับดักต่อหน้าบอร์ด ใช้คืนที่ตกลงกัน ใช้ไฟล์ที่เธอยื่นเอง ใช้ชื่อเธอเป็นเหยื่อ

มาตั้งแต่แรกที่เขาขึ้นไปนั่งที่บาร์ โดยที่เธอยังไม่รู้ว่าเขาไม่ต้องตามหา

เธอกดปฏิเสธ

แล้วกดบล็อก ก่อนเสียงกริ่งครั้งที่สองจะทันดัง

ถ้าเขาจะอธิบาย เขาควรอธิบายบนหัวโต๊ะ ไม่ใช่ในหูเธอหลังสั่งให้คนพาออก ล็อบบี้ตึกกระจกสาทรกว้างและเย็น

แสงกลางวันที่ยังค้างหลังกระจกสูงเป็นสีขาวจัด ไม่อุ่น ไม่เมตตา คนเลิกงานช้าชะงักเมื่อเห็นกล่องกระดาษในมือผู้หญิงผมน้ำตาลอ่อนถึงไหล่

ใบเตยเชิดคาง

ตาชื้น แต่เธอไม่ยกหลังมือป้าย ถ้าป้ายตอนนี้ ทั้งล็อบบี้จะได้เรื่องเล่าไปจนถึงพรุ่งนี้

รปภ. เดินห่างครึ่งก้าว เบลอในแสงกระจก ตามหน้าที่ ไม่ลาก ไม่ประกาศชื่อ

พนักงานยืนเป็นกลุ่มเล็กที่โซฟารับรอง บางคนยกโทรศัพท์แล้วลดลงเมื่อสบตาเธอ บางคนกระซิบคำว่าเวลเวท บางคนกระซิบคำว่าซีอีโอ

เธอเดินผ่านพวกเขาเหมือนเดินผ่านบานที่ไม่ได้เปิด

ประตูหมุนรับลมสาทรเข้าหน้า ผ้าซาตินสีเขียวเซจติดแขน

ก่อนประตูจะพาเธอออกไปทั้งหมด เธอเหลือบขึ้นชั้นบนโดยไม่ตั้งใจ

ไม่เห็นเขา

ดี

คนที่ใช้เหยื่อไม่จำเป็นต้องลงมามองเหยื่อเดิน

---

แท็กซี่กลิ่นปรับอากาศเก่าแล่นออกจากสาทรโดยที่เธอไม่บอกทางอ้อม

ถึงคอนโด กล่องถูกวางบนโต๊ะกินข้าว รูปแม่คว่ำไว้ เพราะเธอยังไม่พร้อมให้ใครมอง

เธอเปลี่ยนเสื้อ ล้างหน้า น้ำไม่ล้างคำว่าพักงานออกจากหู

มือถือเงียบผิดปกติ เบอร์ที่เคยสั่นหลังฝนไม่มีทางเข้ามาได้อีก เพราะเธอปิดมันเอง

กวินไม่ส่งข้อความ เขายิ้มพอแล้ว

แพรวส่งมาสามบรรทัด แล้วโทร ใบเตยรับสายที่สี่

"แกถึงหรือยัง"

"ถึง"

"ฉันจะเอาข้าวมา"

"อย่า ตาแกบวมแบบนั้น รปภ. ตึกฉันจะจำหน้า"

แพรวหัวเราะไม่ออก "ทั้งชั้นพูดถึงแก ฉันอยากตบปากชั้น"

"อย่าตบปากใคร" ใบเตยนั่งลงกับพื้นข้างโซฟา เก้าอี้ดูเป็นที่ของคนที่ยังมีงาน "ฟังฉัน อย่าเอาล็อกเมลไปให้ใคร อย่าเอาทะเบียนรถไปให้ใคร ถ้าเขาถาม แกบอกว่าไม่รู้"

"เขาคนไหน"

ใบเตยหุบปากครู่หนึ่ง

"ทั้งคู่" เธอว่า "โดยเฉพาะคนที่นั่งหัวโต๊ะ"

"แกคิดว่าเขาตั้งใจ"

"ฉันไม่คิด" เสียงเบาจนแพรวต้องขยับโทรศัพท์ "ฉันรู้"

เธอเล่าเท่าที่ปากไหว ไม่เล่าน้้ำ ไม่เล่าคำที่นิ้วเธอเคยปิดไว้บนปากเขา เล่าแค่ว่าแผนที่ตกลงกันในรถวันอังคารถูกเขาวางทิ้งตอนจอสว่าง และเขามองจอ ไม่มองเธอ