ประตูปิดสนิทข้างหลัง เสียงเบากว่าคำสั่ง และเย็นกว่า

"วางมันลงก่อนเถอะ เตย"

ใบเตยไม่วาง

นิ้วกดขอบแฟ้มหนังด้านจนเล็บซีด หน้ากระดาษยังเปิดอยู่ใต้โคมอุ่น รูปเธอกับกวินที่ร้านกาแฟนอนนิ่ง วันที่มุมล่างชัดเหมือนถูกตอกไว้ สองสัปดาห์ก่อนคืนวันศุกร์ ใต้รูปเส้นปากกาเข้มเรียกชื่อเธอว่าผู้ต้องสงสัยหลัก

"คุณเรียกฉันว่าเตย" เสียงเธอแห้ง "เมื่อกี้ในห้องประชุม คุณยังเป็นคุณภีม"

เขาไม่เดินมาแย่งแฟ้ม

ภีมยืนข้างประตูครู่หนึ่ง มือสองข้างลงข้างตัว ไม่รีบ ไม่ยิ้ม แล้วเดินผ่านเธอไปหยุดที่หน้าต่างมืด เมืองสาทรเริ่มติดดวงอยู่ข้างหลัง เงาเขาสะท้อนบนกระจกนิ่งพอ ๆ กับคนจริง เธอกุมแฟ้มเปิดไว้แน่น ตาจ้องเขา น้ำตาโกรธค้างที่ขอบตา ไม่ยอมตกให้กลายเป็นคำขอ

"อย่าบอกให้วาง" ใบเตยพูด "ถ้าคุณยังไม่บอกว่าทำไมหน้าฉันอยู่ในนี้ ก่อนคืนที่คุณทำให้ฉันเชื่อว่าเราไม่รู้จักกัน"

ภีมหันมา แสงเมืองแตะกรอบแว่นบาง ๆ

"ผมไม่ได้ทำให้คุณเชื่อ" เสียงเรียบเหมือนอ่านตัวเลข "คุณตั้งกติกา ผมรับกติกา คืนนั้น"

"ก่อนคืนนั้นล่ะ"

"ก่อนซื้อบริษัท ผมจ้างทีมสืบ" ไม่มีคำขอโทษแทรก "มีคนขายข้อมูลเวลเวท 28 ให้เวโลร่า อีเมลที่ส่งไฟล์ออกไป มาจากบัญชีของคุณใบเตย"

ความร้อนพุ่งขึ้นคอ จนโคมบนโต๊ะดูไกล

"บัญชีฉัน"

"ใช่" เขากล่าว "เลยมีชื่อคุณในแฟ้มนี้ เป็นผู้ต้องสงสัยหลัก"

เธอมองเส้นปากกาอีกครั้ง ตัวบรรจง ไม่ใช่ลายมือคนรีบ ใครบางคนนั่งเขียนชื่อเธอ แล้วเขาเก็บเล่มนี้ไว้บนโต๊ะมุมตึก ทั้งที่เมื่อเช้าเธอยืนยื่นแผนสิบสี่ชีวิตให้บอร์ดต่อหน้าเขา

"คุณให้ฉันสู้เพื่อทีม" ใบเตยหัวเราะสั้น "ทั้งที่มีดเล่มนี้นอนรออยู่บนโต๊ะคุณ"

"มันเปิดอยู่" ภีมแก้แค่ข้อเท็จจริง "เพราะผมยังไม่ปิดเรื่อง"

"ยิ่งดี" เธอบอก "อย่างน้อยคุณไม่ต้องแกล้งว่าเลิกสงสัยตั้งแต่เมื่อเช้า"

เขามองมือเธอบนปก ไม่มองรูป

"กวินเป็นผู้ต้องสงสัยอันดับสอง" เสียงยังคงที่ "คืนวันศุกร์ ผมตามเขาไปถึงคอนโด ไม่ได้ตามคุณ"

ประโยคนั้นไปชนข้อความที่เธอเขียนด้วยลิปสติกบนกระจกห้องน้ำ

ไม่ต้องตามหา

"บนกระจกฉันเขียนไว้" ใบเตยพูดช้า "ขอบคุณสำหรับคืนนี้ ไม่ต้องตามหา คุณตอบมาแบบคนที่ไม่ได้ตาม แล้วนี่คือการไม่ตามหาเหรอ"

"ผมตามกวิน" เขารับตรง ๆ "คุณเดินออกมาจากคอนโดนั้น ร้องไห้ ผมตามขึ้นบาร์ เพื่อสังเกต"

"แค่สังเกต"

"แค่สังเกต" ภีมย้ำ ไม่ได้ทำให้คำนั้นนุ่มลง "ไลรา 49 คุณสั่งเนโกรนี คุณบอกว่าไม่ถามนามสกุล ผมรู้อยู่แล้วว่าคุณชื่อใบเตย รู้ว่าคุณอยู่การตลาดลูมิน่า รู้ว่าไฟล์ออกจากบัญชีคุณ"

ทุกอย่างที่เธอตั้งใจให้เป็นคืนของคนแปลกหน้า ยุบลงเหลือแค่บรรทัดในเล่มหนังด้าน

"แล้วคุณยังนั่ง" เสียงเธอสั่นที่คำสุดท้าย "ยังให้ฉันตั้งกติกา ยังขึ้นห้อง 2104 กับฉัน"

มือเขายังอยู่ข้างตัว เมืองกระพริบอยู่บนบ่า

"ส่วนที่เหลือ" ภีมพูด "ผมไม่ได้วางแผน"

ความเงียบหนาพอให้ได้ยินแอร์

ใบเตยกระพริบตา น้ำตาหนึ่งหยดตกใส่ปก เธอไม่เช็ด

ในสัปดาห์เดียว มีคนหลอกเธอสองรอบ รอบแรกคนที่ยังยิ้มสุภาพอยู่ในรูปนี้ รอบสองคนที่ยืนหน้าต่าง มองเธอเหมือนตัวเลขที่ตรวจแล้ว แต่คืนนั้นไม่ได้ใช้เสียงอ่านรายงาน

"คุณหลอกฉันสองครั้งในสัปดาห์เดียว" เธอบอก "ครั้งหนึ่งให้ฉันเชื่อว่าเราเป็นคนแปลกหน้า อีกครั้งให้ฉันเชื่อว่าในออฟฟิศเราไม่รู้จักกัน ทั้งที่คุณรู้จักฉันก่อนฉันจะรู้จักคุณ"

"ผมมีชื่อคุณในแฟ้ม" เขาตอบ "ไม่ได้รู้จักคุณ"

"อย่าเล่นคำ"

"ผมไม่ได้เล่น" ภีมสบตาเธอ "วันจันทร์ คุณเดินเข้าบริษัทผมเอง ผมไม่ได้มาตามหาคุณที่นี่"

เธอยกแฟ้มขึ้นนิดหนึ่ง ให้แสงโคมตกบนรูป แหวนวงเก่ายังอยู่ที่นิ้วนางในกระดาษ นิ้วเธอตอนนี้เหลือแค่รอยวงจาง

"คุณมีรูปฉันที่ถ่ายจากนอกกระจกร้าน" ใบเตยพูด "มีพอจะตามฉันขึ้นบาร์ แล้วบอกว่าส่วนที่เหลือไม่ได้วางแผน คำนั้นเอาไว้ใช้กับคนที่ไม่ได้ตั้งใจนอนกับผู้ต้องสงสัยตัวเอง"

เขาไม่ขยับเข้ามา

"คุณนอนกับผู้ต้องสงสัยของคุณเพื่อสืบเหรอ"

"ไม่"

คำนั้นออกทันที ไม่กระพริบ

"ผมนอนกับผู้หญิงที่ผมอยากนอนด้วย" ภีมกล่าว "แล้วคืนวันพุธผมเลิกเชื่อว่าคุณผิด"

ชื่อห้องกระจกฝ้ากระพริบในหัวเธอแค่ชื่อ เธอไม่ให้คืนนั้นกลับมายืนแก้ต่างให้เขา

"เลิกเชื่อ" เธอยิ้มร้าย น้ำตาอีกหยด "แต่ไม่บอก ปล่อยให้ฉันยื่นแผนให้คนที่ยังเขียนว่าฉันผิดไว้บนโต๊ะ"

"เตย ฟัง—"

"ไม่ฟัง"

เธอปิดแฟ้มดังป๊อก วางลงแรงจนปากกากลิ้ง มือคว้าแฟลชไดรฟ์ริมโคม มุดใส่กระเป๋า โดยไม่มองหน้าเขา

"เก็บคำที่เหลือไว้กับทีมสืบของคุณ" ใบเตยพูด "ฉันได้ยินพอแล้ว สองครั้งพอสำหรับสัปดาห์นี้"

เธอเดินออก

เขาเอ่ยอะไรอีกคำหนึ่งข้างหลัง ประตูที่เธอดึงเปิดกลบมันไม่ให้จบประโยค

ทางเดินสุดชั้นไฟติดเองเป็นช่วงเมื่อก้าว แล้วดับข้างหลัง

ใบเตยไม่หัน

รหัสนั้นโผล่ขึ้นมาทั้งชุด ทั้งที่เธอยังไม่ได้เปิดไฟ

ใบเตยยืนในห้องตัวเอง มือค้างที่สวิตช์ ประตูเพิ่งปิดสนิท กลิ่นแอร์เย็นกว่าทางเดินชั้นยี่สิบสองที่เธอทิ้งไว้ข้างหลัง กุญแจยังไม่ทันวาง ตัวเลขวันก็เรียงกันเองในหัว ชัดกว่ารูปในแฟ้ม