สามคำติดอยู่หลังเปลือกตา ทั้งที่น้ำอุ่นยังไหลผ่านข้อมือ

ภ. รู้ทุกอย่าง

ปรางห่อบัตรกลับเข้าผ้าเช็ดหน้าทันที ไม่ยอมให้ด้านหลังหันเข้าแสงอีก เศษกระดาษประกบตามไป นิ้วเธอเย็นกว่าก๊อก

ถ้าคำย่อนั้นคือคนที่นั่งอยู่นอกประตู คืนนี้เธอกำลังอาบน้ำในบ้านของคนที่รู้อยู่แล้วว่าพี่หายไปอย่างไร

ถ้าไม่ใช่ เธอกำลังจะสงสัยคนผิด ทั้งที่ข้อห้าห้ามถามเรื่องส่วนตัว และคำตอบที่อยากได้เป็นเรื่องส่วนตัวทั้งคำ

นอกห้องน้ำไม่มีเสียงเคาะ

มีแต่เตียงรับน้ำหนักคนนั่งนิ่งฝั่งประตู ภูริรอแบบคนที่เลือกจะไม่ถาม ทั้งที่เมื่อครู่เขาเห็นเธอคุกเข่าตรงลิ้นชัก

ปรางไม่เรียก

"ยังไม่ใช่คืนนี้" เธอกระซิบกับน้ำ "หนูยังไม่รู้ว่าคำนั้นชี้ใคร"

เธอสอดห่อผ้าเข้าซอกกระเป๋าเสื้อคลุม ไม่ใส่ลิ้นชักข้างแหวน คืนนี้ลิ้นชักอยู่กับที่ ของแบบนี้ต้องเดินตามตัว

---

เช้าวันที่ 25 เขาไม่ถามเรื่องห้องน้ำ

ปรางเดินออกมาผมหมาด ผ้าคลุมสีเข้มปิดคอไม่มิด ภูรินั่งขอบเตียงฝั่งประตู เสื้อยืดดำตัวเดิม เขามองเธอครั้งเดียว แล้วมองหมอนข้างที่ถูกจัดให้ตรงใหม่

"นอนได้ไหม"

"ได้"

คำนั้นไม่จริง ทั้งคู่รู้ และไม่มีใครทัก

เธอคืนดอกกุญแจทองเหลืองเข้าพวงในครัวก่อนเขาลงมากินข้าว แกล้งทำเป็นไม่เห็นป้าสายยืนเช็ดอ่าง

ป้าสายไม่ถาม

"ของที่เดินกลับมาเอง" ป้าพูดเบา "ป้าไม่ตาม"

ปรางพยักหน้า

ของที่ยังตามอยู่ไม่ใช่กุญแจ เป็นสี่บรรทัดที่ไม่มีที่อยู่ ไม่มีเลขผู้เสียภาษี และสามคำที่เธอยังไม่กล้าเอ่ยกับคนที่เสนอว่าจะพาเธอเข้าห้องนั้นเอง

---

ตั้งแต่วันที่ 25 ถึงวันที่ 37 บ้านเทียรทองเดินตามข้อสัญญา เหมือนไม่มีห้องฝุ่น ไม่มีบัตรพลาสติก ไม่มีประโยคในผ้าเช็ดหน้า

กลางวันปรางเป็นภรรยาตามข้อสอง

ยิ้มเมื่อมีคนมอง รับมือช้าเมื่อเขาเอื้อมมาบนโต๊ะอาหาร ช้าพอให้คุณนายวรรณเห็นว่าไม่หนี และช้าพอให้ภูริรู้ว่าเธอยังไม่ยื่นให้หมด

เรื่องที่เล่าต่อแขกยังเป็นเรื่องเดิม

ที่ทำงาน วันหนึ่งเธอเดินเข้ามา แล้วไม่เดินออก

กลางคืนข้อสี่พังแทบทุกคืน

ไม่ใช่เพราะเขาบังคับ

คืนแรกหลังห้องคุณปู่ ปรางดับไฟก่อน แล้วพูดข้ามหมอนข้าง

"ฉันยินยอม ถ้าคุณยังอยาก"

เขาเงียบนานพอให้เธอถอย

"คุณแน่ใจ"

"แน่ใจเรื่องตัว" เธอตอบ "ไม่แน่ใจเรื่องอื่น"

"งั้นผมเอาแค่ตัว"

เขาไม่ถามว่าในผ้าเช็ดหน้ามีอะไร เธอไม่ถามว่าคำย่อบนบัตรคือชื่อเขาหรือเปล่า

มือเขาถามก่อนทุกครั้งที่ลงต่ำ ปรางตอบด้วยการดึงข้อมือนั้นเข้ามาเอง

คืนนั้นเธอเสร็จก่อนเขาจะเข้าไป และเมื่อเขาเข้า เขาถอนออกก่อนหลั่ง เหมือนในห้องฝุ่น ไม่เหมือนหัวหิน

ปรางเกลียดที่ตัวเองจำความต่างนั้นได้ ทั้งที่ไม่มีใครสั่งให้จำ

---

คืนต่อมาไม่ซ้ำที่เดิมบนตัวเธอทุกครั้ง

บางคืนโซฟาตัวเล็กในห้องแต่งตัว ไฟเหลืองไม่ถึงกระจก เขานั่งให้เธอขี่จนเข่าอ่อน แล้วไม่ยอมให้เธอซ่อนหน้า

"มองผม"

"อย่าสั่ง"

"งั้นขอ"

เธอมอง

บางคืนเขาใช้ปากช้ากว่าที่เธอทนไหว นิ้วค้างที่ปากทางจนกว่าเธอจะพูดว่าเข้ามาได้เอง เขาเข้าช้า ถามอีกครั้งตอนเธอสั่น แล้วหยุดถ้าเสียงเธอสะดุด

พอจบ มีแต่ผ้าขนหนูชุบน้ำอุ่น กับประโยคสั้น

"เจ็บตรงไหนไหม"

"ไม่"

"งั้นนอน"

ไม่มีคำว่าคิดถึง ไม่มีคำว่าไว้ใจ

ข้อหกไม่ถูกเอ่ยเลยสักคืน มันเลยยิ่งดัง

---

ปรางเริ่มหลงตัวเองในช่วงวันที่นับไม่ถนัด

ไม่ใช่หลงแบบคนลืมเหตุผลที่เดินเข้าบ้าน

เธอยังนับวัน ยังพกบัตรพี่ปริมไว้ในซอกเสื้อตัวใน ไม่ใช่ลิ้นชักแหวนอีกต่อไป เพราะลิ้นชักเปิดได้ตอนเธอไม่อยู่

เธอยังแอบอ่านสามคำนั้นในห้องน้ำทุกคืนก่อนไฟดับ จนผ้าเช็ดหน้าที่คั่นเริ่มบาง

สิ่งที่หลงคือร่างกายที่เริ่มรอเขา

กลางวันเธอตั้งใจเย็น นิ้วเขาหุบกลับได้โดยไม่ทักท้วง เหมือนบนรถวันที่กลับจากหัวหิน

พอประตูปีกตะวันออกปิด ความเย็นอยู่ได้ไม่ถึงสิบนาที

คืนหนึ่งเธอนอนคว่ำหน้า กำผ้าปูไว้ เพราะกลัวมือจะยกไปแตะคิ้วเขาตอนเขาหลับ

"อย่า" เธอสั่งตัวเองในหมอน "ข้อหกยังอยู่"

แต่พอเขาขยับ เสียงเธอก็เป็นอีกเสียง

"มา"

เขามาทุกครั้งที่เธอเรียก และไม่เคยเรียกเธอก่อนในความมืด ราวกับให้สิทธิ์เริ่มอยู่ที่คนที่ยังปิดความลับได้แน่นกว่า

ปรางรู้ว่านั่นไม่จริง

คนที่ปิดเก่งกว่าอาจเป็นเขา

---

คำว่า ภ. ไม่ยอมกลายเป็นชื่อ

เธอแทนในหัวแบบนักบัญชีแทนช่องว่างในสมุด

อาจเป็นภูริ อาจเป็นคนที่ชื่อขึ้นต้นเหมือนกัน อาจเป็นรหัสที่พี่ตั้งให้เรื่องหนึ่ง ไม่ใช่ให้คนหนึ่ง

ถ้าเป็นเขา คนที่เธอนอนด้วยทุกคืนรู้อยู่แล้วว่าพี่หายไปอย่างไร

ถ้าไม่ใช่ เธอกำลังทิ้งคนที่พูดว่าจะพาเธอเข้าห้องนั้นเอง ถ้าเธอบอก

ทั้งสองทางทำให้คอแห้งเท่ากัน

เธอไม่ขอให้เขาพา ไม่เปิดแฟ้มบางในลิ้นชักคุณปู่ต่อ

ของที่ยังไล่ได้มีสี่บรรทัด ตัวเลขเจ็ดแปดหลัก กับคำว่า "ซ้ำ" ที่ถูกขีดฆ่า

---

วันที่ 36 เธอขอกุญแจรถคันเล็ก โดยบอกว่าจะไปเก็บสมุดบัญชีเก่าที่ห้องเช่า

ป้าสายมองนาน แล้วส่งกุญแจมาโดยไม่ยิ้ม

"กลับก่อนมืด"

"ค่ะ"

คำนั้นสั้นพอจะไม่เป็นคำถาม และยาวพอให้ป้าสายรู้ว่าปรางไม่ได้ไปเก็บสมุด

กรมพัฒนาธุรกิจการค้าไม่ได้ปิดประตูใส่คนที่รู้วิธีค้น

ปรางนั่งคาเฟ่ห่างจากบ้านเทียรทองพอไม่ให้รถบริษัทผ่าน เปิดโน้ตบุ๊กเก่า ค้นชื่อทีละบรรทัดด้วยนิ้วที่เคยไล่บัญชีคนอื่นจนตาลาย