เช้าวันนั้นต่างหูยังเย็นอยู่ในฝ่ามือปราง ทั้งที่แดดส่องถึงข้อมือแล้ว

เธอแทบไม่หลับ ผ้าซาตินสีมรกตยับติดเข่า หญ้าที่ข้อเท้าแห้งเป็นขุย ฝั่งภูริเรียบสนิท หมอนข้างสีเทายังกั้นตรง ไม่มีรอยศอก ไม่มีรอยคนกลับมาจัดใหม่

เขาไม่กลับมาทั้งคืน

ของชิ้นนั้นอยู่บนหมอนก่อนเธอลงกลอน แปลว่าคนวางเข้ามาตอนห้องว่าง ตอนทั้งบ้านไปยิ้มอยู่ที่ลานสระ

"เก็บก่อน" เธอกระซิบ

ปรางอาบน้ำเร็ว กลิ่นหญ้าเปียกหลุดไปกับน้ำ เปลี่ยนเป็นเชิ้ตเรียบกับกางเกงขายาว ห่อพระจันทร์เสี้ยวด้วยผ้าเช็ดหน้า ซ่อนในกระเป๋า แล้วลงไปถามทั้งบ้าน โดยไม่ยอมบอกว่าของชิ้นนั้นหน้าตาเป็นอย่างไร

---

ครัวมีกลิ่นขิงกับข้าวต้ม ป้าสายยืนคนหม้อ หลังตรงเหมือนทุกเช้า

"ป้าขา" ปรางยิ้มเท่าที่ปากจะยอม "เมื่อคืนระหว่างงาน มีใครขึ้นปีกตะวันออกไหมคะ"

กระบวยหยุดครึ่งจังหวะ

"ป้าอยู่ครัวค่ะคุณ ไม่ได้ขึ้นไป"

"ไม่ต้องเป็นป้าก็ได้" ฝ่ามือเธอกดขอบเคาน์เตอร์ บังกระเป๋าไว้ "มีคนวางของบนหมอนฉัน ของเล็ก ไม่มีชื่อ ป้าเห็นใครเดินถือกล่องเครื่องประดับขึ้นไปไหม"

ป้าสายหันมาแวบหนึ่ง ตาเหมือนจำอะไรได้ แล้วก้มคนหม้อต่อ

"ป้าไม่เห็นค่ะ"

"ป้าอยู่บ้านนี้สามสิบปี"

"เห็นแล้วไม่ควรพูด" เสียงเบาจนเกือบทับเสียงหม้อ "คุณอย่าถามสิ่งที่ป้าตอบไม่ได้ ข้าวต้มหรือยังคะ"

ปรางกลืนคำที่ค้างปลายลิ้น

ชื่อที่ป้าหลุดในครัวเมื่อวานยังไม่ยอมกลับมา วันนี้ป้าปิดประตูบานนั้นสนิท

"ยังค่ะ" เธอว่า "ถ้าป้าไม่เห็น ก็แล้วกัน"

---

คุณนายวรรณยืนตรวจแจกันที่โถง ผมรวบต่ำ ไข่มุกวับตอนหันมา

"ตื่นเช้า ลูกสะใภ้"

"นอนไม่หลับค่ะ" ปรางประสานมือ "คุณแม่คะ ระหว่างงานมีใครขึ้นห้องปีกตะวันออกไหม ฉันเจอของที่ไม่ใช่ของฉันบนหมอน"

รอยยิ้มบางไม่ขยับ

"ห้องคู่สมรส ฉันไม่ส่งใครเข้า เว้นแต่คุณเปิดเอง"

"คนถือกุญแจบ้านล่ะคะ" ปรางไม่ลดเสียง "ตอนห้องยังว่าง ก่อนฉันกลับมาล็อก"

"คนถือกุญแจไม่จำเป็นต้องใช้ทุกบาน" วรรณเอียงคอ กำไลหยกกระทบข้อมือเบาๆ "ของที่โผล่ในห้องคุณ อาจเป็นของคุณอยู่แล้ว แค่คุณยังไม่เรียกมันว่าของคุณ"

"ไม่ใช่ของฉันค่ะ"

"งั้นเก็บไว้ก่อน" วรรณเดินผ่าน กลิ่นน้ำหอมจาง "ในบ้านนี้ ของที่ไม่มีเจ้าของ มักมีคนมาทวงทีหลัง"

ปรางยืนจนเสียงส้นเท้าหายพ้นเสา

คนถือกุญแจไม่รับ และไม่ปฏิเสธจนสุด

---

สาวใช้ปัดฝุ่นใกล้บันได ผ้าขาวคลุมแขน ตาไม่สู้เมื่อปรางเดินเข้าใกล้

"เมื่อคืนมีใครถือถาดขึ้นปีกตะวันออกไหม"

"ไม่มีค่ะคุณ" สาวยืนตรง "คุณนายสั่งตั้งแต่เช้า ห้ามเข้าปีกนั้นถ้าไม่ถูกเรียก"

"ใครสั่ง"

"คุณนายวรรณค่ะ"

"ก่อนงาน หรือหลังงาน"

สาวใช้หุบปากครู่หนึ่ง ราวคำถามต่อไปมีราคา

"ป้าสายบอกให้ตอบแค่นั้นค่ะ"

เธอก้มปัดต่อ ฝุ่นลอยในแสง แล้วไม่ลอยเข้าหาปรางอีก

---

ธาวินโผล่ที่เชิงบันได เสื้อลินินสีอ่อน ลักยิ้มมาพร้อมคำทัก นาฬิกาหน้าปัดเขียววับตอนเขาพิงราว

"น้องสะใภ้หน้าเหมือนคนทำของหาย"

"ไม่ได้หาย" ปรางถอยครึ่งก้าว "มีของเกินในห้อง"

"ของเกินในบ้านนี้น่าสนใจเสมอ" เขาเอียงหัว "สร้อย หรือต่างหู"

หัวใจเธอกระแทกหนึ่งที

ผ้าเช็ดหน้าในกระเป๋าหนักขึ้นทันที

"คุณเดาเก่งไปไหม"

"เดาเล่น" ธาวินยักไหล่ รอยยิ้มไม่ตก "ผมไม่ได้ขึ้นไปวางอะไรบนหมอนคุณ ถ้าจะสาบาน ใช้รอยยิ้มนี้ได้เลย"

"ไม่ต้องสาบานค่ะ" ปรางว่า "รอยยิ้มรับของมีคมไม่ค่อยอยู่"

เขาหัวเราะในลำคอ

"ปากแข็งขึ้นเร็ว ถ้าของชิ้นนั้นสำคัญ อย่าถามคนยิ้มเก่งอย่างเดียว"

"งั้นฉันควรถามใคร"

"คนที่ถือกุญแจห้องคุณ" เขาคลายราว เดินขึ้นปีกตะวันตกโดยไม่หันกลับ "หรือคนที่ไม่อยู่บนเตียงทั้งคืน"

---

ภูริเจอเธอหน้าห้องสมุด เชิ้ตขาวเรียบ ผมเซ็ตไว้แล้ว ราวกับเมื่อคืนไม่มีอะไรให้กลืนที่วงกบ

"คุณไม่เปิดประตู" เขาว่าก่อน

"คุณไม่ได้เคาะดังพอ"

"เคาะสองครั้ง" ภูริมองเธอเรียบ "แล้วไปนอนโซฟาห้องนี้ ไม่ได้เข้าปีกตะวันตก"

"ระหว่างงาน มีใครขึ้นห้องเราได้บ้าง"

"พนักงานอยู่ที่ลานสระ" เขาตอบ "ห้องว่าง แล้วคุณกลับไปล็อก คนนอกเข้าไม่ได้ถ้าคุณไม่เปิด"

"ของบนหมอนฉันอยู่ก่อนจะล็อก" ปรางว่า "มันเดินเข้าไปเองหรือ"

ตาเขาไม่กระพริบ

"ของอะไร"

เธอไม่หยิบผ้าเช็ดหน้าออก

"ของที่ฉันไม่เคยวาง" เสียงเธอต่ำ "ฉันถามป้าสาย คุณแม่ สาวใช้ คุณธาวิน ไม่มีใครยอมรับ"

"แล้วคุณอยากให้ผมรับอะไร"

"ว่าคุณรู้"

เขาเงียบครู่ นาฬิกาข้อมือเดินดังในห้องที่ไม่มีแขก

"ผมไม่รู้" เสียงต่ำ "ข้อห้าบอกว่าผมไม่ต้องถามต่อ ว่าคุณกำอะไรไว้ในกระเป๋า"

ปรางกำผ้าจนขอบเงินจิ้มฝ่ามือ

"ดี" เธอว่า "ไม่ต้องรู้"

เขามองอีกวินาที ราวจะจับคำที่เธอไม่ยื่น แล้วไม่จับ เช่นเดียวกับเมื่อคืน