ปรางเปิดประตูรถทั้งที่น้ำตายังไม่แห้ง

ลมตีสี่ติดแก้มเย็นกว่าน้ำตา ธาวินไม่ยื่นมือออกนอกหน้าต่าง เครื่องยนต์ครางต่ำ เหมือนคนที่ไม่ต้องเร่งชนะ

"ถ้าฉันขึ้น" เสียงเธอแห้ง "คุณเล่าให้จบ แล้วฉันลงเมื่อไหร่ก็ได้"

"ได้" ลักยิ้มไม่ขยาย "คอนโดผม ชั้นบน ประตูไม่ล็อกจากนอก คุณเดินออกได้ทุกตอน"

เธอนั่งเอง

หนังสีเข้มอุ่นจากเครื่องที่ติดมานาน กระเป๋าผ้าใบเล็กกอดไว้บนตัก รองเท้าแตะเปื้อนหญ้าหลังบ้าน นิ้วนางว่างจนปิดประตูแล้วยังรู้สึก

ข้อหนึ่งบอกว่าห้ามค้างคืนที่อื่น

เธอรู้

และเธอก็ยังไม่ลง

"ขับ" ปรางพูด "อย่าจับมือฉัน"

"ยังไม่จับ"

รถเลื่อนออกจากรั้วเหล็กที่ยังแง้ม ทางกลับครัวหายในกระจกข้าง เป็นเส้นโคมแล้วก็หมด

เธอไม่หันไปดูบ้านเทียรทอง

ในหัวมีโฟลเดอร์ที่เปิดด้วยวันเกิดของคนที่เธอไม่เคยบอกใครในบ้านนี้ สามคำหลังบัตรปักตามจังหวะล้อ เธอไม่พลิกอ่าน ไม่ยื่นให้คนขับ

ถ้าเขาโกหก เธอจะได้ยินว่าเขาเลือกโกหกตรงไหน

ถ้าเขามีของ เธอต้องเห็น ก่อนจะกลับไปเชื่อใคร

---

คอนโดสูงพอที่เมืองด้านล่างจะเหลือแค่แสง

ลิฟต์เปิดเข้าห้องที่ไม่มีโคมอุ่นแบบบ้านเทียรทอง กระจกทั้งผนัง โซฟาหนังสีดำ ไฟเมืองติดหลังกระจกเป็นละอองทองหม่น ฟ้าด้านนั้นยังไม่ขาว แต่ในนี้เหมือนดึกที่ถูกดึงให้ค้าง

ธาวินเดินเข้าก่อน ไม่ล็อกประตู

ปรางยืนฟังกลอนหนึ่งวินาที แล้วยังไม่เดินออก

"นั่ง" เขาพูด "ผมไม่เทเหล้าให้คุณ งานกาล่าคุณไม่ดื่มของผมอยู่แล้ว"

"จำเก่ง"

"คนที่รอต้องจำ" เขาชี้โซฟา "รูปไม่ได้อยู่ในกระเป๋า อยู่ในตู้ ผมเปิดให้ดู แต่ก่อนนั้นฟังเวอร์ชันที่บ้านหลังนั้นไม่ยอมเล่า"

เธอนั่งปลายโซฟา กระเป๋าชิดเข่า ไม่ชิดเขา

ธาวินนั่งอีกฝั่ง ลักยิ้มจางจนเหลือร่อง

"ปริมไม่ได้เป็นแค่เลขาคุณปู่" เขาพูดช้า "เธอกับภูริเป็นคนรักกัน"

คำนั้นตกนิ่งกว่าที่ควร

"คุณพูดได้ทุกอย่าง"

"ไม่ใช่ทุกอย่าง แค่ของที่ผมเห็น" เขามองเมือง ไม่ทำเป็นไม่เห็นน้ำตาที่แห้งไม่ทัน "คุณปู่ยังอยู่ ปริมเข้าห้องทำงานชั้นสองได้ทั้งดึก ภูริก็เข้า ได้ทั้งดึก บ้านนี้บอกว่าห้องนั้นปิดตาย ความจริงมันปิดเฉพาะคนที่ไม่มีทางของกันและกัน"

"รักกัน แล้วไง"

"แล้วเธอเจอของที่ไม่ควรเจอ" น้ำเสียงนุ่มแบบที่ปรางไม่ซื้อทั้งก้อน "เอกสาร เงิน ชื่อที่เดินในบริษัทโดยไม่มีออฟฟิศ ปริมจะเอาเรื่องออกจากบ้านในวันถัดจากคืนนั้น"

เขาหยุดจังหวะหนึ่ง

"ภูริไม่ให้ถึงวันนั้น"

หน้าเธอไม่ขยับ ข้างในกระตุก

คลิปมุมสูงในห้องที่ทั้งบ้านสั่งปิด เธอเห็นแล้ว และไม่ได้เล่าให้คนนี้

"คุณกำลังบอกว่าเขาปิดปากพี่ฉัน"

"คนที่รักกัน บางทีกลัวคำมากกว่ากลัวศัตรู" ธาวินหันมา "ภูริทำให้ปริมหายไป เพื่อไม่ให้เรื่องนั้นออกจากลิ้นชัก ตำรวจได้บันทึกสวยงาม บ้านได้ความเงียบ คุณได้สัญญาเก้าสิบวัน"

"หลักฐาน"

"อยู่ในตู้" เขาลุก หยุดตรงหน้าเธอ ไม่จับข้อมือ "ถ้าผมยื่นรูปเปล่าๆ คุณจะบอกว่าตัดต่อ ยืนใกล้ผม แล้วคุณจะเห็นรหัสกับตา คุณจะได้ไม่ต้องเชื่อปากผมอย่างเดียว"

ปรางเงยหน้า

นี่คือราคาของตู้

ถ้าผลักเขาตอนนี้ ประตูยังออกได้ แต่ตู้จะไม่เปิดซ้ำให้คนที่เพิ่งลงจากรถสปอร์ต

"จูบได้" เธอพูดสั้น "อย่าลงต่ำกว่าเสื้อ อย่าถามว่าฉันสั่นทำไม"

"ได้"

ปากเขาลงมาช้า

ไม่ใช่จูบของคนที่กลั้นทั้งปี ธาวินจูบเหมือนคนที่ยิ้มเป็นก่อน ริมฝีปากอุ่น เหล้าจางที่ไม่ได้มาจากแก้วของเธอ ลิ้นแตะแล้วรอ เธอไม่เปิดปากให้ทันที เขาไม่บังคับ แค่กดซ้ำที่มุมปาก แล้วตรงกลาง จนลมหายใจเธอสะดุดเอง

มือเขาอยู่ที่ชายเสื้อบาง ยังไม่ดึง

"เสื้อ" เขาพูดชิดปาก "คุณบอกว่าจูบได้ ถ้าตัวคุณแข็ง มือคุณจะสั่นที่หน้าตู้ แล้วคุณจะบอกว่าตัวเลขมัว ถอด แล้วยืนข้างผม"

"ถอด" ปรางบอก "แล้วพาฉันไปที่ตู้"

เขาถอดเสื้อคลุมก่อน แล้วเสื้อตัวบาง ไหล่เย็นทันทีที่ผ้าหลุด เขาไม่มองยาว แต่มองพอให้รู้ว่าเห็นไฝเล็กที่ไหปลาร้าซ้าย

เธอไม่ปิดไหล่

แขนกอดหน้าอกไว้เหนือเสื้อใน บัตรแข็งในซอกผ้าไม่ขยับ เศษกระดาษติดขอบ ไม่ให้มุมโผล่

"เดิน"

ตู้เซฟฝังผนังข้างชั้นมืด หน้าปัดเรืองจาง

ธาวินยืนชิดหลังเธอ อกแนบแผ่นหลังบาง ของแข็งในกางเกงเขากดที่สะโพกเธอผ่านผ้า ไม่ถู ไม่ขอ แค่อยู่ตรงนั้นจนเธอรู้ อุ่นจนเธอเกลียดที่ตัวตอบ มือซ้ายวางบนเอว ไม่ล้วงลงต่ำกว่าขอบกางเกง มือขวากดรหัสช้าพอให้คนที่ยืนติดเห็นทุกครั้งที่นิ้วตก

เจ็ด

สอง

แปด

หนึ่ง

ห้า

หก

เธอทวนในปาก ไม่ส่งเสียง

ตู้คลิก

แสงแคบตัดซองรูป แฟ้มบาง และนาฬิกาสายเหล็กหน้าปัดเขียววางอยู่บนผ้ากำมะหยี่มืด เขาไม่หยิบเรือนนั้น นิ้วเขี่ยแค่ซอง ราวกับของข้างๆ ไม่มีตัว

ปรางไม่ถาม

เขากลับมาที่โซฟา ชิดกว่าเดิม แขนวางบนพนักหลังเธอ ไม่แตะไหล่เปล่า แต่ความร้อนคร่อมอยู่ดี ซองเปิดบนตักเธอ

รูปเก่า ขอบเริ่มเหลือง

ภูริในรูปไม่ใส่เสื้อกั๊ก เชิ้ตขาว แขนอยู่ที่เอวผู้หญิงข้างตัว ผู้หญิงผมดำประบ่าเป็นคลื่น จี้พระจันทร์เสี้ยวเส้นเล็ก ยิ้มหันเข้าหาคนข้างๆ แบบที่ปรางจำได้จนกระดูกตอบ