วันที่ห้าสิบเจ็ด แสงบ่ายยังไม่คล้อย แต่ปรางรู้แล้วว่าคำค้างในคอเธออยู่มาห้าวัน

คืนวันที่ห้าสิบสองเขาบอกว่าละเมิดข้อหกมานาน เธอไม่ได้ตอบ เขาไม่ยื่นมือมาจับคำนั้นคืน และไม่เดินหนีไปโซฟาห้องสมุด คืนต่อมาเขานอนฝั่งประตู ระยะพอให้ผ้าไม่ชนผ้า จนเมื่อเช้าเธอเป็นฝ่ายเลื่อนหมอนข้างออกเอง

"วันนี้เราทำงาน" เธอว่า

"ได้" เขาตอบแค่นั้น

สองวันนี้เลยกลายเป็นวันที่ดีที่สุดตั้งแต่เธอเซ็นชื่อ

---

ห้องสมุดบ้านเทียรทองปิดม่านครึ่งบาน เอกสารกองบนโต๊ะไม่มีชื่อเล่น ไม่มีคำว่าพี่สาว

กองแรกคือพินัยกรรมสองฉบับ ฉบับขอบชากับฉบับตราบริษัท รูปถ่ายสองหน้าที่เธอถ่ายไว้วางข้างๆ ไม่พิมพ์เพิ่ม ลลินยังไม่รู้ว่ามีคนอ่านลายมือเอียงขวาออก

กองสองคือตารางโอนเข้ามูลนิธิบ้านพักฟื้นดอยสะเก็ด ยอดนิ่ง คำว่าดูแล ไม่มีชื่อคนไข้

กองสามคือธารทองรับเหมา แม่น้ำก่อสร้าง ใบทองพัฒนา ที่อยู่เดียวกันฝั่งธนบุรี และเธรดที่ชื่อวินสั่งบ้านว่าอย่าให้ชื่อกรุ๊ปโผล่ในสลิป

"วันที่หกสิบเราไม่ต้องชนะทั้งห้อง" ภูริพูด "แค่ทำให้คนถือหุ้นเห็นว่าฉบับที่บริษัทใช้ ไม่ใช่ฉบับที่พยานเซ็น"

"อย่าเอ่ยชื่อคนเขียนในห้องประชุม" ปรางว่า

"ยัง" เขาพยัก "ถ้าเธอรู้ว่าเราเห็น ปากกาจะย้ายที่ เราต้องการปากกาอยู่กับคนเดิมจนถึงวันนั้น"

เธอแตะซอกเสื้อตัวในผ่านผ้าบาง บัตรของพี่ปริมยังอยู่ตรงนั้น เศษกระดาษก็ยังอยู่ เธอไม่หยิบมาวางบนโต๊ะ

เขามองท่าทางนั้น แต่ไม่ถามชื่อสิ่งที่ซ่อน มุมกระดาษเช็ดปากโผล่จากกระเป๋าเสื้อที่แขวนพนักเก้าอี้

"ข้อเดียว" เธอเอ่ย

"ไม่โกหกกัน" เขาตอบเอง

"งั้นบอกฉันว่าจะยื่นกองไหนก่อน"

"พินัยกรรม" ฝ่ามือเขาคว่ำบนฉบับขอบชา "ของที่บริษัทแจก กับของที่ไม่ได้ถูกแจก"

พวกเขาทำจนเย็นวันที่ห้าสิบหกโดยไม่ทะเลาะ ไม่มีใครเปิดไฟล์ที่ไม่มีชื่อเงิน ป้าสายส่งน้ำมาแล้วยิ้มสั้นๆ ไม่ถาม

วันที่ห้าสิบเจ็ด ภูริไม่ได้ใส่เสื้อกั๊ก

เสื้อยืดขาวเรียบ กางเกงสีเข้ม ผมเซ็ตไปด้านหลังแต่ไม่คมเท่าวันอยู่ในตึก เขาหยุดที่ประตูตอนเธอกำลังหนีบสำเนาหน้าสุดท้าย

"พอแล้ววันนี้" เขาว่า "เอกสารไม่หนี ผมจะพาคุณไปที่หนึ่ง"

"ตึกเหรอ"

"ไม่ใช่" เสียงเขาเบาลง "ที่ที่แม่ผมเคยพาไป ก่อนบ้านนี้จะไม่ให้เธออยู่"

คำว่าแม่ในปากเขาไม่เหมือนคำที่ใช้กับคุณวรรณ

"ไป" ปรางว่า

รถคันเล็กไม่มีคนขับ ออกจากบ้านตอนบ่าย ร้านป้ายไฟค่อยๆ หาย จนเหลือร้านไม้ที่ชื่อบนป้ายซีดจนอ่านไม่ทัน

ในร้านมีโต๊ะสี่ตัว แสงอุ่นลอดช่องไม้ เจ้าของร้านวัยสูงยกจานโดยไม่ถามเมนู วางข้าวกับไข่ดาวสองฝั่งเหมือนจำที่นั่งได้ ภูริหัวเราะ

ไม่ใช่เสียงในลำคอตอนประชด เป็นเสียงสั้นที่หลุดออกจริง ตาคล้ำไม่เย็น แผลเป็นบางๆ ที่คิ้วซ้ายขยับตามรอยยิ้มครั้งแรกที่เธอเห็น

"คุณจำผมได้" เขาบอก

"เด็กที่มากับคุณลำดวน จะลืมได้ยังไง" หญิงสูงวัยตอบ แล้วเดินเข้าครัว ไม่ยืนฟัง

ปรางยิ้ม ตาเป็นประกายโดยไม่ได้สั่งตัวเอง

"นี่ครั้งแรก" เธอพูด

"อะไร"

"ที่คุณหัวเราะเหมือนคน ไม่ใช่เหมือนข้อสอง"

เขานั่งตรงข้ามโต๊ะไม้เล็ก แขนพาดขอบ ไม่ได้จัดท่า

"แม่พาผมมาทุกพฤหัส หลังเลิกเรียน" เขาพูดช้า "ไม่ให้คนขับรถจอดหน้าร้าน เธอบอกในบ้านเงียบเกิน ถ้าอยากฟังคนพูดดัง ให้มากินที่ไม่มีใครต้องเรียกเธอว่าคุณ"

"คุณวรรณรู้ไหม"

"รู้ตอนหลัง" เขาจิ้มข้าวแต่ยังไม่กิน "สัปดาห์สุดท้าย แม่พาผมมาแล้วไม่ได้สั่งเพิ่ม แค่บอกว่าโต๊ะนี้จำที่นั่งได้ แม้คนจะถูกไล่"

ปรางวางช้อน

"ที่หัวหินผมเล่าแค่ประตู" ภูริว่า "วันนี้เล่าที่นั่งนี้ คุณวรรณไม่ได้ตะโกน เธอพูดสุภาพมาก ว่าของภรรยาคนแรกไม่ควรค้างในบ้านภรรยาคนที่สอง วันที่สองแม่หาย ครัวถูกสั่งว่าอย่าพูดชื่อลำดวนอีก"

ไข่ดาวเริ่มเย็น ความจริงนั่งบนโต๊ะโดยไม่มีเลือดให้เล่าซ้ำ

"ทำไมพามาวันนี้"

"เพราะวันที่หกสิบคนจะยิ้มเก่ง" เขามองเธอ "ผมอยากให้คุณเห็นที่ที่ผมไม่ต้องยิ้มตามใคร ก่อนเราต้องกลับไปเล่น"

"ฉันเห็นแล้ว" เสียงเธอเบา "และฉันยังไม่ตอบคำวันที่ห้าสิบสอง"

"ผมไม่ได้พามาแลกคำนั้น"

"ฉันรู้" ปากแข็งนิดหนึ่ง แล้วยิ้ม "ข้าวร้านนี้เค็มน้อยกว่าบ้าน"

มุมปากเขาเกือบหลุดอีกครั้ง แต่เขาเก็บไว้ เจ้าของร้านโผล่จากครัว ยิ้ม แล้วไม่เข้ามา

พวกเขากินจนบ่ายคล้อย ไม่มีใครถ่ายรูป ไม่มีข้อความ ไม่มีลลิน ไม่มีธาวิน กลิ่นกระเทียมกับน้ำปลาติดเสื้อยืดขาว ปรางคิดว่าถ้าเก้าสิบวันมีวันที่แบบนี้มากกว่าหนึ่ง เธออาจไม่รู้ว่าจะวางหัวใจไว้ตรงไหน

เธอไม่ได้บอกเขาอย่างนั้น

---

คืนวันที่ห้าสิบเจ็ด ห้องนอนปีกตะวันออกไม่มีไฟเพดาน

โคมอำพันข้างตู้เสื้อผ้าส่องแค่พอให้กระจกบานสูงจับเงาได้ ฝนไม่ตก ภูริปิดประตูจากด้านใน แล้วไม่เดินไปฝั่งประตู