เสียงคุณนายวรรณจากลำโพงยังไม่ทันจาง มันก็ไปนั่งหัวโต๊ะชั้นสามสิบแปดแล้ว

"การแต่งงานของภูริเป็นของปลอม"

วันที่หกสิบของสัญญาไม่ใช่วันที่ปากเธอเรียกว่าพรุ่งนี้ หนังสือเชิญเลื่อนประชุมไว้ชัดตั้งแต่คืนวันที่ห้าสิบสอง คำว่าพรุ่งนี้บนดอยมีไว้ให้คนที่ถือหลักฐานมาไม่ทันยกมือ

ปรางมาทัน

ห้องประชุมลอยเหนือแม่น้ำเจ้าพระยา กระจกทั้งผนังรับแสงบ่ายเป็นแผ่นเงิน โต๊ะยาวสะท้อนปากกาที่ไม่มีใครกล้าหมุน

คุณนายวรรณนั่งหัวโต๊ะ ชุดไหมสีทองอ่อน ผมเส้นเงินรวบต่ำ ไข่มุกนิ่งที่คอ รอยยิ้มบางเหมือนตอนจิบชาข้างคนถูกมัด

เธอไม่พูดถึงป้าสาย

เธอพูดถึงเก้าอี้

"ที่ประชุมผู้ถือหุ้นใหญ่วันนี้ ทายาทที่จะนั่งประธานต้องสมรสจดทะเบียนและอยู่กินด้วยกันจริง ตามพินัยกรรมที่บริษัทถือ"

สายตาไถลผ่านภูริ แล้วหยุดที่ปราง

"เงื่อนไขนั้น ภูริทำไม่ครบ เพราะสิ่งที่ทั้งบ้านเรียกว่าภรรยา เป็นของเช่า"

กรรมการขยับในเก้าอี้เบลอหลังแสง ไม่มีใครลุก

ธาวินนั่งเยื้องขวา เสื้อลินินสีครีม ลักยิ้มขึ้นก่อนชื่อตัวเองจะถูกยื่น

"ฉันจึงเสนอให้ธาวินเป็นประธานวงศ์เทียร กรุ๊ป"

ภูริไม่ยืนแก้ ผ้าพันแผลพาดคิ้วซ้ายยังช้ำจากหมัดบนดอย เขาเรียกเธอตามมารยาทห้องที่มีคนนอก

"คุณแม่"

"นั่งก่อน ภูริ" รอยยิ้มไม่ขยับ "ของปลอมไม่ต้องยืนอธิบาย"

จอที่ปลายโต๊ะสว่าง

ปรางเห็นตัวเองในวันแรก มือที่ยังไม่รู้จักบ้านเทียรทองกดปากกาท้ายกระดาษเจ็ดข้อ เสียงในคลิปอ่านไม่หมดประโยค แต่คำว่าเก้าสิบวันกับห้าล้านบาทดังพอให้ทั้งห้องได้ยิน

คนตัดคลิปไว้แค่ลายเซ็นกับตัวเลข

ไม่มีวันที่สาม ไม่มีชื่อในทะเบียน ไม่มีคืนที่ทั้งคู่นอนห้องเดียวกันจนครบข้อที่ต้องแสดง

คุณนายวรรณชี้นิ้วไปที่จอ โดยไม่ลุกจากหัวโต๊ะ

"นี่ไม่ใช่ภรรยา นี่คือสัญญาเช่าคน ฉันเปิดให้ที่ประชุมดูเอง จะได้ไม่ต้องฟังเรื่องเล่าจากปีกตะวันออก"

ลลินนั่งแถวทนาย บ๊อบดำกรอบหน้า ปากแดงเข้มไม่ขยับ เธอไม่ได้ถูกเรียกให้อ่านซ้ำ

ธาวินก้มหัวนิดเดียว น้ำเสียงอ่อนเหมือนคนรับของที่คนอื่นวางให้

"ถ้าที่ประชุมต้องการคนที่บ้านนี้เรียกว่าแต่งจริง ผมไม่ผลักหน้าที่ออกไป"

ปรางขบกราม

ป้าสายไม่ได้อยู่ในห้องนี้ เชือกที่ข้อมือป้าก็ไม่ได้อยู่ในคลิป แต่เธอเห็นตาแดงนั้นทุกครั้งที่กะพริบ

ข้อสองบอกให้ยิ้มต่อหน้าคนอื่น

วันนี้เธอไม่ยิ้ม ปรางลุกทั้งชุดขาวคม ยืนฝั่งตรงข้ามหัวโต๊ะ วางสำเนากระดาษขอบชาลงบนกระจกตรงหน้ารอยยิ้มนั้น แล้วจ้องจนไข่มุกต้องรับน้ำหนักสายตา

"สัญญาเป็นของจริง"

เสียงเธอไม่ขอ

"ฉันเซ็นเอง วันที่หนึ่งของเก้าสิบวัน ไม่มีใครปลอมลายปราง ศรีวรรณ ห้าล้านบาทก็เป็นตัวเลขจริง เก้าสิบวันก็ยังไม่ครบ"

ห้องเงียบลงอีกชั้น เหลือแต่แม่น้ำอยู่หลังกระจก

"แต่การจดทะเบียนไม่ใช่คลิป" เธอพูดต่อ "วันที่สาม ฉันลงชื่อคู่กับภูริ วงศ์เทียร ที่บ้านเทียรทอง ต่อหน้ากรรมการบางคนที่นั่งอยู่ในห้องนี้ เราอยู่บ้านนั้น นอนห้องเดียวกัน ยิ้มตามข้อที่สัญญาสั่งทุกครั้งที่มีคนดู"

เธอไม่ได้พูดคำที่ยังไม่ยอมให้ใครได้ยิน

เธอพูดของที่เซ็นได้

"คุณนายเรียกมันว่าของปลอม เพราะอยากให้เก้าอี้นี้หลุดมือ โดยไม่ต้องรอให้สัญญาหมดอายุ"

คุณนายวรรณเอียงหัว ยิ้มยังเย็น

"กระดาษเช่าพูดแทนตัวเองไม่ได้ ทั้งห้องเพิ่งได้ยินราคา"

"งั้นให้กระดาษอีกใบพูด" ปรางกดขอบชาให้แบน "ฉบับนี้พยานชื่อสาย เซ็นต่อหน้าท่านประเสริฐ ท่านสั่งเก็บไว้ ไม่ใช่ฉบับที่บริษัทแจก"

เธอชี้บรรทัดวันที่ที่ว่าง

"ที่นี่เขียนว่า ตามที่ที่ประชุมกำหนด ไม่มีประโยคว่าทายาทต้องจดทะเบียนสมรสและอยู่กินด้วยกันจริง ไม่มีวงเล็บวันที่ถูกเติมทีหลัง หมึกหยุดที่ลายท่าน"

ฉบับประทับตราวงศ์เทียร กรุ๊ปถูกวางเคียงกัน ไม่ให้ซ้อนจนอ่านไม่ได้

"ฉบับที่บริษัทใช้มีบรรทัดที่ฉบับพยานไม่มี ตัวอักษรแทรกกลางวรรค หมึกเข้มกว่า เส้นกดแรงกว่า ลายมือไม่ใช่มือคนตาย และไม่ใช่มือคนที่ต้องรับมรดก"

ปรางไม่เรียกชื่อคนถือปากกา

เธอให้สองแผ่นนอนชนกันบนกระจก

"เงื่อนไขที่ลากฉันเข้าบ้าน ไม่ได้อยู่ในพินัยกรรมที่พยานเซ็น ถ้าบรรทัดนั้นถูกเขียนเพิ่ม คนที่ไม่ได้แต่งก็ไม่ได้หลุดจากอำนาจ และคนที่เซ็นสัญญาเก้าสิบวัน ก็ไม่ได้มาอุดช่องที่ไม่มีอยู่ตั้งแต่แรก"

กรรมการคนหนึ่งกระแอม "คุณนายหมายความว่าฉบับบริษัทใช้ไม่ได้?"

คุณนายวรรณไม่หันไปหาเขา

"ฉันหมายความว่าของเก่าถูกยกขึ้นมาตอนคนยกอยากชนะ"

"คนยกไม่ได้ขอยกคนเดียว" ปรางวางแฟ้มบางอีกชุด ทับแสงที่สะท้อนจากแม่น้ำ "ถ้าที่ประชุมจะโหวตจากพินัยกรรม ต้องดูด้วยว่าเงินของกรุ๊ปเดินออกทางไหน ระหว่างที่ทายาทคนนี้ถูกกันจากบัญชีกลาง"