ประตูเพนท์เฮาส์ปิดลงด้วยเสียงเบาๆ แต่เสียงหายใจของทั้งคู่กลับดังชัดเจนในความเงียบของห้องรับรองที่มองเห็นวิวกรุงเทพทั้งเมืองกำลังสว่างไสวด้วยแสงไฟยามค่ำคืน รินยังสวมชุดเดรสสีดำยาวที่เธอใส่แสดงในคอนเสิร์ต ส่วนธามก็ยังอยู่ในสูทสีกรมท่าที่ดูเคร่งขรึม แต่สายตาทั้งคู่แลกกันด้วยความร้อนระอุที่สะสมมาตลอดหลายสัปดาห์

“สำเร็จแล้วนะ” ธามพูดเบาๆ มือของเขาวางบนเอวบางๆ ของริน “เธอทำได้ดีมาก”

รินหันมาหาเขา ดวงตาสีน้ำตาลสะท้อนแสงไฟจากเมือง “ไม่ใช่แค่ฉัน ธาม...พวกเราทำได้ดี”

คำว่า ‘พวกเรา’ ทำให้ธามรู้สึกอะไรบางอย่างในอกสั่นไหว เขาดึงเธอเข้าใกล้มากขึ้น จมูกลงมาหาเธอแต่ไม่สัมผัส “ตั้งแต่คืนนั้น...ฉันคิดถึงเธอทุกวัน ทุกคืน”

“ฉันก็เหมือนกัน” รินกระซิบ ริมฝีปากของเธอแทบแตะกับของเขา “และคืนนี้...ฉันไม่อยากหนีแล้ว”

คำพูดนั้นเหมือนสัญญาณที่ธามรอคอย เขาก้มลงจุมพิตเธออย่างเร่าร้อน ไม่ใช่จุมพิตอ่อนโยนเหมือนเมื่อก

...