ห้องแต่งตัวกว้างขวางที่เคยวุ่นวายด้วยทีมงานและนักแสดง ตอนนี้กลับเงียบสงัดจนได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเอง ไฟหลักถูกปิดไปแล้ว เหลือเพียงไฟสลัวรอบกระจกบานใหญ่ที่สะท้อนเงาของรินกับธามอย่างชัดเจนราวกับอยู่ในตู้กระจก กลิ่นอายของเครื่องสำอางค์ ความร้อนจากไฟสเตจ และความตึงเครียดที่สั่งสมมาตลอดสัปดาห์ผสมรวมกันเป็นอากาศที่หายใจเข้าไปแล้วรู้สึกหนักหน่วง

รินถอดเครื่องประดับชิ้นสุดท้ายวางลงบนโต๊ะแต่งหน้า เสียงสัมผัสผิวไม้ดังตึงในความเงียบ เธอมองตัวเองในกระจก สายตาเหนื่อยล้าแต่ยังแวววาวด้วยความมุ่งมั่น โชว์ใหญ่ในสองวันข้างหน้าคือทุกสิ่งสำหรับเธอในตอนนี้ หรืออย่างน้อยเธอก็พยายามบอกตัวเองแบบนั้น

“ท่าทางตอนร้องท่อน bridge ยังไม่มั่นพอ” เสียงของธามดังขึ้นจากมุมห้อง โทนเสียงราบเรียบแต่เต็มไปด้วยอำนาจ เขายืนพิงขอบประตู โทรศัพท์มือถืออยู่ในมือแต่สายตาจับจ้องมาที่เธอ “พรุ่งนี้ต้องซ้อมใหม่”

รินสะดุ้งเล็กน้อย แต

...