ยิมที่ไม่เคยปิด

ยิมแห่งนี้อยู่ชั้น 9 ของอาคารกลางเมือง เปิดยี่สิบสี่ชั่วโมงและใช้ระบบสแกนนิ้วเข้าออก ตอนกลางวันมันเป็นยิมหรูธรรมดา มีคลาสโยคะ มีเทรนเนอร์ยิ้มแย้ม มีคนถ่ายรูปกระจกส่งลงสตอรี่ แต่หลังเที่ยงคืน ระบบยังเปิดอยู่โดยไม่มีพนักงานสักคน และคนที่ยังสแกนนิ้วเข้ามาในช่วงเวลานั้นมีอยู่ไม่ถึงสิบคน ซ้ำหน้ากันทุกสัปดาห์

ไม่มีใครในกลุ่มนี้มาเพื่อลดน้ำหนัก พวกเขามาเพราะตีสองเป็นเวลาเดียวที่ไม่มีใครมอง

ฮา-ยุน เคยเป็นนักล่าอันดับต้น ๆ ของกิลด์ก่อนจะลาออกเพราะเบื่อการต่อสู้แบบเดิมซ้ำ ๆ ตอนนี้เธอเป็นเทรนเนอร์ส่วนตัวที่นี่ และเป็นคนเดียวที่มีกุญแจห้องเก็บอุปกรณ์ชั้นใน เธอรับลูกค้ากะดึกอย่างเดียวมาปีกว่าแล้ว โดยไม่เคยอธิบายให้ฝ่ายบุคคลฟังว่าทำไม ฮารุกะ เป็นนักแสดงและไอดอลที่ถ้ามาซ้อมตอนกลางวันจะมีคนถ่ายรูปลงภายในสิบนาที เธอจึงมาตอนที่ล็อบบี้ว่างและกล้องหน้าประตูเป็นกล้องเดียวที่เห็นเธอ เฮเลน พาร์ เคยทำงานที่ต้องวิ่งเข้าหาอันตรายทุกวัน ตอนนี้ไม่มีใครโทรหาเธออีกแล้ว และการยกน้ำหนักตอนตีสามคือสิ่งเดียวที่ยังทำให้ร่างกายรู้สึกว่ามีหน้าที่ เรย์ มาเพราะเธอนอนไม่หลับและไม่ชอบอยู่คนเดียวในห้อง เธอพูดมากที่สุดในกลุ่มและเป็นเหตุผลที่คนอื่นเริ่มทักทายกัน ส่วน มาริสา เป็นหมอที่ออกเวรดึกและแวะมาก่อนกลับบ้าน เธอบอกว่ามาคลายกล้ามเนื้อ ซึ่งจริงครึ่งเดียว

กติกาที่ไม่มีใครเขียนไว้ที่นี่คือ ห้ามถามว่าทำไมถึงมาตอนนี้ คนที่มาตีสองส่วนใหญ่กำลังหนีอะไรบางอย่างที่ตอนกลางวันหนีไม่ได้ และการถามจะทำให้เขาเลิกมา ทุกคนจึงพูดกันเรื่องท่ายก เรื่องน้ำหนัก เรื่องเพลงที่เปิดในลำโพง และไม่พูดถึงเรื่องอื่นเลย จนกระทั่งมีใครสักคนพูดขึ้นมาก่อน

เดือนนี้มีบางอย่างเปลี่ยนไป บัตรสแกนของคนหนึ่งในกลุ่มถูกใช้เข้าออกในเวลาที่เจ้าตัวยืนยันว่าไม่ได้มา ยิมกำลังจะเปลี่ยนเจ้าของและเจ้าของใหม่ประกาศว่าจะเลิกเปิดกะดึก และคนที่นี่เพิ่งรู้ตัวพร้อมกันว่าสิ่งที่พวกเขาจะเสียไม่ใช่ที่ออกกำลังกาย แต่เป็นสามชั่วโมงเดียวในหนึ่งวันที่ไม่ต้องเป็นใครเลย

คุณสแกนนิ้วเข้ามาคืนนี้เป็นครั้งแรก ประตูกระจกปิดหลังคุณ ไฟในห้องเวทเปิดอยู่แล้ว และมีคนหันมามองว่าคุณเป็นใคร