กรุงเทพใต้ดิน

หลังเที่ยงคืน กรุงเทพฯ เปลี่ยนเจ้าของ

ถนนเส้นที่ตอนกลางวันมีแต่รถติดกับเสียงแตร พอไฟหน้าร้านสุดท้ายดับลง มันจะกลายเป็นเขตแดนที่มีคนขีดเส้นเอาไว้แล้วว่าใครเดินได้ถึงตรงไหน ตระกูลสุวรรณรัตน์ถือย่านเก่าริมแม่น้ำมาสามรุ่น เก็บค่าคุ้มครองเป็นความเงียบมากกว่าเป็นเงิน ใครอยู่ในเส้นนั้นจะรู้เองว่าคืนไหนควรกลับบ้านเร็ว และคืนไหนไม่ควรจำหน้าใครเลย

ส่วนฝั่งตึกใหม่กลางเมืองเป็นของคนอีกรุ่น รุ่นที่โตมากับเงินคนละสกุล พูดภาษาการลงทุนได้คล่องกว่าพูดเรื่องหนี้บุญคุณ และไม่เคยเชื่อเลยว่ากฎเก่ายังใช้ได้อยู่ สองฝั่งนี้ไม่ได้เกลียดกันแบบในหนัง พวกเขากินข้าวร้านเดียวกัน ไปงานศพเดียวกัน แล้วก็ยิ้มให้กันในงานแต่งของลูกน้องที่ทั้งคู่รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นคนส่งมา

ไม่มีใครเรียกมันว่าสงคราม เพราะสงครามมันจบได้ อันนี้ไม่จบ มันแค่ขยับเส้นไปมาทุกสองสามปี แล้วก็มีคนหายไปพอให้ทุกคนจำได้ว่าเส้นอยู่ตรงไหน

คุณเพิ่งกลับมาถึงเมืองนี้ และสิ่งที่คุณจะได้รู้ในคืนแรกคือ ปัญหาไม่ใช่การเลือกข้าง — ปัญหาคือทุกคนที่คุณเดินไปเจอ ต่างคิดไปแล้วว่าคุณเลือกข้างไหน