ฝนตกหนักตั้งแต่หัวค่ำ เสียงเม็ดฝนกระทบกระจกสูงจากพื้นถึงเพดานของห้องทำงานชั้นเจ็ดดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ เหมือนนาฬิกานับถอยหลังของคืนนี้ ลินยืนอยู่ริมหน้าต่าง มองออกไปยังแสงไฟของเมืองที่พร่ามัวไปด้วยสายฝน หลังของเธอตรงแข็งทื่อในชุดทำงานสีดำที่ตัดพอดีตัว ผมยาวสีดำมัดตึงเป็นมวยต่ำ ใบหน้าที่มักจะแสดงออกแต่ความมั่นใจและความเข้มแข็งในตอนนี้กลับมีรอยเหนื่อยล้าซ่อนอยู่ใต้แสงไฟสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะ

เธอไม่ได้มาที่นี่เพื่อส่งรายงานฉบับสุดท้ายเกี่ยวกับคดีคลิปหลุดเท่านั้น แม้เอกสารในแฟ้มหนังสีน้ำตาลที่เธอกำอยู่ในมือจะหนักและเปียกชุ่มจากฝนที่สาดเข้ามาระหว่างทางจากรถเข้าตึกก็ตาม ใจของเธอเต้นรัวผิดจังหวะกับเสียงฝน นี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่เธอรู้สึก... ไม่พร้อม

“ขอบคุณที่ยังรออยู่” เสียงของภพดังขึ้นจากประตูที่เปิดเข้ามาเบาๆ

ลินหันไป ภาพของชายร่างสูงในชุดสูทสีเทาเข้มที่ปลดกระดุมแจ็คเก็ตออกแล้ว ผูกเน็คไ

...