ตีหนึ่งที่ห้อง 708

โทรศัพท์ของลินสั่นบนโต๊ะหัวเตียงตอนตีหนึ่งตรง ชื่อของญาดาขึ้นบนหน้าจอโดยไม่มีคำทัก มีเพียงคำสั่งสั้นและแห้งเหมือนปลายมีดว่า “ขึ้นมาที่ 708 เดี๋ยวนี้”

ทางเดินชั้นเจ็ดเย็นเกินไปสำหรับเวลาแบบนี้ พรมหนานุ่มดูดเสียงรองเท้าของเธอจนเงียบกว่าปกติ ประตูห้อง 708 แง้มอยู่เล็กน้อย กลิ่นน้ำหอมผู้หญิงอ่อนๆ ยังลอยค้างอยู่ปนกับกลิ่นผ้าขาวสะอาดของโรงแรม ภายในห้องไฟถูกเปิดไว้เพียงครึ่งเดียว ราวกับใครสักคนอยากให้ทุกอย่างถูกเห็น แต่ไม่ชัดจนเกินไป

ภพยืนอยู่ข้างกระจกบานสูง เสื้อเชิ้ตสีเข้มยังติดรอยยับจากคืนที่ไม่จบดีนัก เขาไม่ได้ดูเหมือนผู้ชายที่เพิ่งเสียการควบคุม เขาดูเหมือนคนที่กำลังคำนวณว่าใครโยนเขาเข้าเกมนี้ต่างหาก และนั่นทำให้ลินเกลียดตัวเองเล็กๆ ที่เธอหยุดมองเขานานกว่าที่ควร

“ห้านาที” ญาดาบอกโดยไม่เงยหน้าจากแท็บเล็ต “อีกห้านาทีสื่อจะได้ statement แรก ฉันต้องรู้ว่าพูดปกป้องคุณได้แค่ไหน”

ภพหันมามองลินแทนที่จะตอบญาดา สายตาของเขาสงบจนแทบยั่วโมโห “คุณเป็นคนใหม่?”

“ไม่ใหม่พอจะเชื่อข่าวทุกอย่าง” ลินตอบกลับ ทั้งที่จริงเธอเองยังไม่รู้ว่าควรเชื่ออะไร ภาพในโซเชียลถูกตัดให้เห็นแค่ผู้หญิงปริศนา ไหล่ของภพ และเลขห้อง 708 เด่นเหมือนตราประทับ เธอเห็นคนดังพังมาเยอะ แต่ความเงียบของผู้ชายคนนี้กลับดูเหมือนคนที่ถูกจัดฉากมากกว่าคนที่ก่อเรื่อง

เมื่อญาดาผลักเอกสารแผ่นหนึ่งมาให้ ภพก็ไม่แม้แต่จะมอง เขากลับถามลินเบาๆ “คุณอยากรู้ไหมว่าคลิปนั้นเริ่มจากใคร”

คำถามนั้นทำให้ห้องที่เย็นอยู่แล้วเย็นลงอีก ลินไม่ชอบคนที่เล่นกับข้อมูล แต่เธอชอบน้อยยิ่งกว่าการรู้ว่าตัวเองเริ่มอยากฟังผู้ชายคนนี้เกินกว่าหน้าที่