เสียงนาฬิกาดิจิตอลบนผนังห้องทำงานเปลี่ยนจาก 00:59 เป็น 01:00 พร้อมกับแสงสีแดงจางๆ ที่เหมือนจะเต้นตุบๆ ตามจังหวะหัวใจของลินเอง เสียงกระดิ่งโทรศัพท์มือถือที่ตั้งไว้บนโหมดเงียบแต่เปิดการสั่นไว้เต็มกำลังก็ดังขึ้นพร้อมกันราวกับจงใจ เธอสะดุ้งเล็กน้อย นิ้วมือที่กำลังพิมพ์รายงานสรุปเหตุการณ์น้ำท่วมในห้องประชุมบอลรูมเมื่อบ่ายยังกดแป้นผิดไปสองสามตัว

หน้าจอแสดงชื่อ “ภพ รักษาการณ์” พร้อมรูปโปรไฟล์ที่เป็นภาพทางการของชายหนุ่มในชุดสูทสีดำ ใบหน้าที่เฉียบขาดแต่แววตามีอะไรบางอย่างที่ลินมักบอกตัวเองว่าเป็น “ความอ่อนไหวที่พยายามซ่อนไว้” เสียงกระดิ่งสั่นต่อไปอย่างไม่ลดละ ดังก้องอยู่ในห้องทำงานที่เงียบสงัดเกินไป ห้องนี้อยู่หลังสำนักงานจัดการชั้นล็อบบี้ กระจกบานใหญ่มองเห็นได้เพียงกำแพงสีเบจของโซ่บริการหลังบ้าน แสงไฟนีออนสีขาวเย็นตัดกับแสงโทนอุ่นจากโคมไฟตั้งโต๊ะทรงคลาสสิกที่เธอชอบ

“สวัสดีค่ะ คุณภพ” ลินรับสาย พยายามให้เสียงฟังเรียบเนียนเป็นมืออาชีพที่สุดเท่าที่จะทำได้ในเวลาตีหนึ่ง

“ลิน ขึ้นมาห้อง 708 ตอนนี้” เสียงของภพตึงเครียดและแหบผิดปกติ ไร้ซึ่งน้ำเสียงเรียบเฉยที่เธอคุ้นเคย มันเต็มไปด้วยสิ่งที่ไม่พูดออกมา – ความเร่งด่วนที่เกือบจะเป็นความตื่นตระหนก แต่ถูกบังคับให้อยู่ในกรอบของคำสั่ง

“มีเหตุฉุกเฉินอะไรเกิดขึ้นคะ” เธอถามในขณะที่มืออีกข้างกดปุ่ม唤醒 คอมพิวเตอร์เพื่อเรียกดูสถานะห้อง 708 บนระบบจัดการห้องพัก ห้องพักซูพีเรียร์สวีท ชั้นสูงสุดของโรงแรม ‘ราชาวดี แกรนด์’ ภาพบนหน้าจอแสดงสถานะสีเขียว: ‘ผู้เข้าพักอยู่’ ไม่มีคำขอบริการ ไม่มีการแจ้งเหตุขัดข้องใดๆ

“อย่าถาม แค่ขึ้นมาเลย ตอนนี้” เสียงของเขาห้วนสั้น แล้วก็ตัดสายไป

เสียง嘟嘟ในหูฟังดังเหมือนคำเตือน ลินนั่งนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง สายตาจับจ้องที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ สถานะสีเขียวนั้นดูปกติธรรมดาจนน่าสงสัย เธอเป็นผู้จัดการกะดึกมาสามปีแล้ว เธอได้ยินทุกอย่าง ตั้งแต่แขกเมาแล้วล็อกตัวเองไว้ในห้องน้ำ ไปจนถึงความรักที่ไม่ควรเกิดขึ้นระหว่างบุคคลที่มีสถานะไม่เหมาะสมในห้องประชุม แต่เสียงของภพในคืนนี้...มันต่างออกไป

เธอลุกขึ้น ยกมือลูบใบหน้าเบาๆ ความเหนื่อยจากกะทำงานสิบสองชั่วโมงเริ่มส่งสัญญาณ แต่สมองกลับตื่นตัวเต็มที่ เสื้อเบลเซอร์สีกรมท่าของชุดทำงานถูกดึงให้ตึง กระโปรงทรงตรงยาวถึงใต้เข่าถูกดัดให้เรียบร้อยอีกครั้ง เธอหยิบวิทยุสื่อสารรุ่นกะทัดรัดคล้องไว้ที่เข็มขัด พร้อมกับโทรศัพท์มือถือและ master key card ที่สามารถเปิดได้ทุกห้องในโรงแรม ยกเว้นเพียงไม่กี่แห่งที่ต้องได้รับอนุญาตเป็นพิเศษ

ทางเดินหลังบ้านเงียบกริบ มีเพียงเสียง hum ต่ำๆ ของเครื่องปรับอากาศและแสงไฟส่องทางฉุกเฉินสีเขียวที่ยาวเหยียดไปจนสุดทางเดิน ประตูลิฟต์บริการสีสตีลเปิดออก เธอก้าวเข้าไป กลิ่นน้ำยาทำความสะอาดผสมกับกลิ่นไม้หอมอ่อนๆ ในลิฟต์ทำให้รู้สึกเหมือนถูกตัดขาดจากโลกภายนอก ตัวเลขบนหน้าจอเปลี่ยนจาก B1 ไปสู่ 7 อย่างช้าๆ ในลิฟต์นี้ เธอมีเวลาเพียงไม่กี่สิบวินาทีที่จะคิด

ตีหนึ่งที่ห้อง 708

ตีหนึ่งที่ห้อง 708