ตอนที่ 4: คืนพายุ แสงเทียน

เสียงลมพัดโหมกระหน่ำเหมือนสัตว์ร้ายดุร้ายนอกหน้าต่างกระจกบานใหญ่ เสียงคลื่นซัดสาดกระแทกผาหินดังกึกก้องกังวาน ท้องฟ้าดำครึ้มปิดบังดวงจันทร์และหมู่ดาวไว้หมดสิ้น แล้วในชั่วพริบตา ไฟในวิลล่ากระจกทั้งหลังก็ดับสนิท

ความมืดมิดที่มาพร้อมกับเสียงพายุทำให้เมขลากระตุกตัวขึ้นจากโซฟา หัวใจเต้นรัวเหมือนจะระเบิดออกจากอก ความมืด...เธอเกลียดความมืด มันพาเธอกลับไปสู่คืนนั้นเสมอ คืนที่อดีตคนรักตะคอกใส่เธอในห้องนอนมืดๆ ก่อนจะทิ้งเธอไว้กับความเจ็บปวดและความรู้สึกว่าตัวเองไม่มีค่า

"เมขลา?"

เสียงต่ำๆ ของคีรินดังขึ้นจากอีกฝั่งห้องนั่งเล่น แสงไฟจากมือถือส่องเป็นลำสีขาวจางๆ ฉายขึ้นมา เธอมองเห็นร่างสูงใหญ่ของเขาลุกขึ้นจากเก้าอี้หนัง

"ไฟดับทั้งหมู่บ้านแล้ว" คีรินพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่เมขลาจับได้ถึงความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ "อยู่นิ่งๆ ก่อน เดี๋ยวฉันไปหาเทียน"

"รอ...รอด้วย" เสียงของเธอ

...