คืนแรกในวิลล่ากระจก

กระจกสูงจากพื้นจรดเพดานทำให้วิลล่าหลังนี้เหมือนไม่เคยมีที่ให้ซ่อน เมขลายืนมองคลื่นสีเข้มใต้แสงเย็นย่ำ ขณะที่คีรินวางเอกสารสัญญาไว้บนโต๊ะไม้ตัวใหญ่กลางบ้าน ราวกับคืนนี้ไม่ได้พาเจ้าสาวเข้าบ้าน แต่พาพยานมาเซ็นรับชะตาตัวเองมากกว่า

“คุณพักห้องฝั่งตะวันออก” เขาบอก “เงียบกว่าฝั่งผม”

ประโยคเรียบๆ นั้นทำให้เมขลาหัวเราะในใจเบาๆ บ้านนี้ทั้งหลังถูกสร้างมาเพื่อให้คนเห็นกันตลอดเวลา จะเงียบหรือไม่เงียบต่างกันตรงไหนถ้าทุกเช้า ทุกเย็น ทุกมื้ออาหารยังต้องนั่งตรงข้ามผู้ชายที่เธอแต่งงานด้วยเพราะข้อตกลง

เธอไม่ไว้ใจคีริน แต่ยิ่งเขาสงบเกินไป เธอก็ยิ่งสงสัยว่าภายใต้ท่าทีสุภาพนั้นซ่อนความเหนื่อยล้าอะไรไว้บ้าง ชายที่ยอมแต่งงานชั่วคราวง่ายเกินไป มักไม่ได้ยอมเพราะไม่มีทางเลือกเพียงอย่างเดียว เขาอาจกำลังปกป้องใครบางคน หรืออาจกำลังเดินลึกเข้าไปในหลุมเดียวกับเธอก็ได้