คอลแบ็กใต้แสงไฟ

สปอร์ตไลต์สีขาวทำให้ฝุ่นลอยในฮอลล์ซ้อมเด่นขึ้นมาเป็นสาย รินยืนอยู่กลางเวทีว่าง มือกำไมค์แน่นเกินจำเป็น จนกระทั่งเสียงรองเท้าหนังดังขึ้นจากแถวหน้า และธามเงยหน้าจากสมุดโน้ตของเขา

เธอรู้ก่อนสมองจะยอมรับเสียอีกว่าเป็นเขา คนที่เธอใช้เวลาหลายเดือนสอนตัวเองให้เลิกนึกถึง ทั้งน้ำเสียงเวลาสั่งนับจังหวะ และนิสัยชอบเคาะปลายนิ้วกับกระดาษตอนคิดอะไรจริงจัง

“เริ่มจากท่อนสอง” ธามพูดเหมือนไม่มีอะไรเคยเกิดขึ้นระหว่างพวกเขา

รินอยากเกลียดความนิ่งนั้น แต่ยิ่งเขาทำเหมือนทุกอย่างเป็นเรื่องงาน เธอกลับยิ่งได้ยินเสียงคืนเก่าที่ตัวเองพยายามลืมดังขึ้นมาข้างใน

เธอร้องจนจบท่อน ธามไม่ปรบมือ ไม่ชม เขาเพียงพูดว่า “เสียงดีขึ้นกว่าเดิม แต่ยังมีบางคำที่คุณยังไม่ยอมปล่อยจริงๆ”

มันเป็นคำวิจารณ์เรื่องเพลงก็ได้ หรือเรื่องอื่นที่ลึกกว่านั้นก็ได้ และรินเกลียดที่ตัวเองอยากถามทันทีว่าเขาหมายถึงอะไรกันแน่