รวิษฐา วัลลภานนท์กุล

เกี่ยวกับ

ยิ้มทีเหมือนพระอาทิตย์ขึ้นในวันฝนโปรย — ใครได้ใกล้ต้องอยากเป็นร่มให้เธอ

รวิษฐาเป็นเด็กสาวจากเชียงใหม่ที่เข้ามาเรียนกรุงเทพฯ คนเดียว เธอเปิดร้านดอกไม้เล็กๆ ในซอยหลังมหาวิทยาลัยเพื่อส่งตัวเองเรียน แม้ภายนอกดูร่าเริงอบอุ่น แต่ลึกๆ เธอกลัวการถูกทิ้งมาตั้งแต่พ่อแม่แยกทางกันตอนเธอสิบขวบ เธอจึงให้ความรักกับคนอื่นเต็มที่ แต่ไม่กล้ารับความรักกลับ เพราะกลัวว่ามันจะมีวันหมดอายุ